św. Wilhelm, biskup

św. Wilhelm, biskup

Wilhelm Pluta (ur. 9 stycznia 1910 roku w Kochłowicach, zm. 22 stycznia 1986 roku pod Krosnem Odrzańskim) — biskup Kościoła katolickiego, Sługa Boży Kościoła Katolickiego.

Wychowywał się pośród ośmiorga rodzeństwa w pobożnej i pracowitej górniczej rodzinie. Zafascynowany ojcem, sztygarem w kopalni, pragnął po ukończeniu gimnazjum podjąć studia na Akademii Górniczej. Matka nauczyła go wrażliwości na biednych i potrzebujących. Lata młodości Wilhelma zbiegły się z I wojną światową. Po ukończeniu Klasycznego Gimnazjum w Katowicach wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Śląskiej w Krakowie i jako alumn tegoż seminarium studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święceń kapłańskich udzielił mu po ukończeniu teologii biskup pomocniczy w Katowicach Teofil Bromboszcz w dniu 24 czerwca 1934 roku.

Od roku 1934-1939 pełnił ks. mgr Wilhelm Pluta obowiązki w charakterze kontraktowego nauczyciela w państwowym gimnazjum polskim oraz w szkole powszechnej w Bielsku. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Bielska i zamknięcia gimnazjum na podstawie dekretu z dnia 8 września 1939 roku zostaje skierowany do pracy duszpasterskiej w Chorzowie w parafii Św. Antoniego. Od lipca 1942 roku zostaje skierowany do parafii Leszczyny i pracuje na stanowisku administratora. Po trzyletniej pracy duszpasterskiej w 1945 roku zostaje przeniesiony do parafii w Nowej Wsi-Wirku.

Z dniem 19 października 1946 roku zostaje przeniesiony do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie jako jej administrator.
Wilhelm Pluta po latach wspominał wspólnotę parafialną w Koszęcinie:

(list z dnia 6 listopada 1974 roku).

W czasie pracy w Koszęcinie otrzymał tytuł doktora na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Dekretem Biskupa Katowickiego z dnia 6 października 1948 roku zostaje przeniesiony do parafii Św. Mikołaja w Lublińcu, a od 10 września 1951 roku zostaje skierowany na posadę administratora do parafii Św. Józefa w Katowicach-Załężu.

4 lipca 1958 r. Wilhelm Pluta został mianowany przez Piusa XII biskupem tytularnym Leptis Magna, a także administratorem apostolskim i wikariuszem kapitulnym Ordynariatu Gorzowskiego. Wtedy także nominację biskupią otrzymał Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II. W dniu 7 września 1958 otrzymał święcenia biskupie z rąk prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego. Współkonsekratorami byli biskupi Herbert Bednorz i Bolesław Kominek.

Był uczestnikiem Soboru Watykańskiego II (1962-1965).

W roku 1972 w następstwie uznania zachodniej granicy PRL przez Republikę Federalną Niemiec w układzie PRL-RFN (1970) papież Paweł VI utworzył stałą administrację kościelną dla tzw. Ziem Odzyskanych. Bp Wilhelm Pluta został biskupem ordynariuszem nowo ustanowionej diecezji gorzowskiej.

Przez 30 lat posługi biskupiej troszczył się o kapłanów i rodziny. Jako pierwszy w Polsce stworzył duszpasterstwo rodzin. Dążył do uświęcenia wiernych swojej diecezji. Opublikował 18 książek. Odegrał wielką rolę w budowaniu Kościoła w północno-zachodniej Polsce. Zginął tragicznie w wypadku samochodowym, jadąc do Gubina na spotkanie z tamtejszymi księżmi.

Jego grób, nad którym 2 czerwca 1997 modlił się papież Jan Paweł II, znajduje się w Katedrze gorzowskiej. Przed tą katedrą znajduje się również jego pomnik. Jest kandydatem na ołtarze. Obecnie toczy się proces beatyfikacyjny Sługi Bożego Biskupa Wilhelma Pluty.