św. Stefan Harding

św. Stefan Harding

Stefan Harding (ur. ok. 1059 r. w Merriott w Anglii - zm. 28 marca 1134 r. w opactwie Cîteaux), reformator życia zakonnego, jeden z założycieli zakonu cysterskiego, trzeci opat klasztoru w Cîteaux, święty Kościoła katolickiego. Kanonizował go Grzegorz XV w 1623 roku.

Stefan Harding zdobył wykształcenie religijne w benedyktyńskim opactwie w Dorset. Spędził tam kilka lat. Porzucił jednak klasztor na skutek zwątpienia i udał się do Szkocji. Po kilkunastu miesiącach odzyskawszy wiarę zaczął pielgrzymować. Przemierzając Francję, zatrzymał się w Molesme i wstąpił do opactwa benedyktyńskiego. Przekonał przełożonego św. Roberta, by założyć nową wspólnotę zakonną prowadzącą bardziej surowe i wymagające życie.

W 1098 roku powstała w Cîteaux nowa wspólnota, z której rozwinął się zakon cystersów (nazwany tak od nazwy miejscowości). Stefan został przełożonym zakonu, a w 1109 roku (po śmierci św. Alberyka) opatem. Ideą zakonu był powrót do pierwotnej benedyktyńskiej reguły. Główny nacisk położony był na dyscyplinę i bezwzględne podporządkowanie mnichów przełożonym.

Za jego kadencji (w 1112 lub 1113) do opactwa trafił późniejszy święty Bernard z Clairvaux.

Stefan Harding jest uważany za autora Carta Caritatis - dokumentu regulującego wzajemne stosunki między opactwami cysterskimi (w tym czasie było ich już 13) oraz zasady życia zakonnego. Dokument ten, jako uściślający i uzupełniający ustalenia z 1100 r. zatwierdził papież Kalikst II w 1119 r.

Usiłował zrewidować tekst Wulgaty, lecz bez powodzenia. W 1133 roku zrezygnował z funkcji przełożonego ze względu na swój wiek. Zmarł 28 marca 1134 roku. Służył domowi w Cîteaux przez 25 lat, w chwili jego śmierci cystersi mieli już dwanaście klasztorów we Francji i Anglii.

Nie wiadomo, czy Stefan Harding został kanonizowany, chociaż niektóre źródła podają rok 1623.

Do 1683 św. Stefan wspominany był najpierw 28 marca, następnie razem ze św. Robertem 17 kwietnia (cystersi 15 kwietnia). Po reorganizacji kalendarza liturgicznego (1965), wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 26 stycznia, razem ze św. Alberykiem i św. Robertem.