św. Paula RzymiankaŚwięta Paula (ur. 347 - zm. 404) Żyła w latach 347-404 w starożytnym Rzymie. Urodziła się za panowania Konstancjusza II w bogatej szanowanej rodzinie, uważającej się za potomków Agamemnona. W wieku 15 lat wydana za mąż za arystokratę Toxotiusa. Matka czterech córek - Pauliny, Blaesilli, Eustochii, Rufiny oraz syna - Toxotiusa. Życie świętej zostało opisane przez Hieronima ze Strydronu w jego listach. W wieku 32 lat Paula owdowiała. Planowała poświęcić się całkowicie swojej rodzinie, jednak stawała się coraz bardziej zainteresowana kwestiami religijnymi. Pod wpływem świętej Marcelli przyłączyła się do pół-zakonnej grupy kobiet. W 382 r. poznała Hieronima ze Strydronu, który zamieszkał w jej domu podczas pobytu w Rzymie. Później w tym miejscu (wskazanym przez tradycję) wzniesiono kościół św. Hieronima della Carità. Śmierć córki Blesilli oraz papieża Damazego I całkowicie odmieniły życie Pauli oraz Hieronima. We wrześniu 385 r. Paula wraz z córką Eustochią opuściła Rzym, aby na Wschodzie prowadzić życie monastyczne. W Antiochii dołączyła do Hieronima, który wyruszył z Rzymu miesiąc przed nią. Początkowo zwiedzała najważniejsze miejsca Ziemi Świętej, później wyruszyła do Egiptu w celu bliższego poznania praktyk anachoretów i cenobitów. Ostatecznie wraz z Hieronimem osiedli w Betlejem. Założyli dwa klasztory: żeński i męski. Miała duży wkład w pisanie prac Hieronima. Wszyscy troje byli zaangażowani w ówczesne wydarzenia m.in. związane z Orygenesem. Zmarłą w wieku 56 lat pochowano w Nazarecie. Jest patronką wdów. 26 stycznia, 1 czerwca. Święta Paula przedstawiana jest: jako przeorysza z książką; jako pielgrzym w towarzystwie Hieronima i Eustachium; leżąca z twarzą do ziemi przed grotą w Betlejem; wchodząca na statek często z płaczącym dzieckiem pozostającym na brzegu; płacząca nad dziećmi; z atrybutami Męki Pańskiej; trzymająca zwój z epistołą św. Hieronima Cogite me Paula; z książka i w czarnym welonie ze złotymi frędzlami; z gąbką w ręku. |