św. Makary WielkiMakary Wielki Egipski, Makary Starszy, scs. Prepodobnyj Makarij Wielikij, Jegipietskij (ur. ok. 300 w Górnym Egipcie, zm. ok. 390 w Skete) - chrześcijański mnich, uważany za jednego z ojców egipskiego monastycyzmu, święty prawosławny. Urodził się w pobożnej i biednej rodzinie. W młodości będąc pasterzem, pragnął zostać mnichem, lecz rodzice zmusili go do ożenku. Po śmierci żony i rodziców, Makary, zgodnie z radą pustelnika, zamieszkał na pustyni w skete. Mając czterdzieści lat został powołany na prezbitera. Żyjąc w poście i modlitwie otrzymał dar proroczy oraz zdolność czynienia cudów. Spragnieni jego słów ludzie przebywali wielkie odległości, aby tylko otrzymać krótką, mądrą poradę. Udzielał ich zawsze ze skromnością i duchowym ciepłem. Za walkę z herezją arian Makarego zesłano na jedną z egipskich wysp, jednak po licznych cudach i nawróceniu wszystkich mieszkańców wyspy na chrześcijaństwo, został uwolniony. Dziewięć dni przed śmiercią Bóg objawił Makaremu o zbliżającym się odejściu. Zmarł około 390 na pustyni w swojej pustelni Sketis. Z uwagi na mądrość i świętość życia Makarego nazwano go "Wielkim". Pozostawił po sobie siedem pouczeń, dwa listy i pięćdziesiąt homilii, w których po mistrzowsku przedstawił naukę o łasce Bożej. Po śmierci świętego jego relikwie przeniesiono z pustyni do włoskiego miasta Amalfi, gdzie znajdują się do dnia dzisiejszego. W ikonografii przedstawiany jest jako sędziwy mnich w czarnym habicie, z brodą i siwymi włosami. W lewej dłoni trzyma zwinięty zwój, często w prawej pojawia się krzyż. Nierzadko święty przedstawiany jest w inny charakterystyczny sposób: odziany w skóry mężczyzna, z włosami do pasa i sięgającą kolan brodą. W tym ujęciu ma obie dłonie złożone w geście modlitewnym. Św. Makary uważany jest za szczególnego wstawiennika wyganiającego złe moce. Jako wielki mnich IV wieku cieszy się powszechnym kultem wiernych. Wspomnienie liturgiczne w Cerkwi prawosławnej obchodzone jest 19 stycznia/1 lutego, tj. 1 lutego wg kalendarza gregoriańskiego. |