św. Konrad z Konstancji

św. Konrad z Konstancji

Święty Konrad z Konstancji (ok. 900-26 listopada 975) - biskup i święty.

Konrad był członkiem potężnego rodu Welfów, synem hrabiego Henryka z Altdorf. Po zakończonej edukacji w szkole katedralnej, został prepozytem katedry Konstancji i w 934 powołany na stanowisko Biskupa.

Do jego osiągnięć zalicza się fakt, że uniknął on uwikłania w bieżącą politykę skupiając się na swoich Biskupich obowiązkach. Był jednak blisko związany z Cesarzem Ottonem I, któremu towarzyszył do Włoch w 962. Konrad odbył trzy pielgrzymki do Jerozolimy jak również wiele do Rzymu. Założył wiele kościołów na biskupich włościach oraz szpital w Kreuzlingen, nazwany tak od fragmentu krzyża, który został przez Konrada przywieziony z Jerozolimy i złożony w darze.

Jego kult zawdzięczany jest w całości wysiłkom Ulryka I z Dillingen, Biskupa Konstancji (1111-1127). Vita Konrada zostało spisane około 1120 przez Udalschalka, mnicha z opactwa Św. Ulryka i St. Afra w Augsburgu, późniejszego opata (1124 lub 1127 do ca. 1150 lub 1151). Późna data tego dokumentu tłumaczy jego braki, co nie przeszkodziło w kanonizacji Konrada podczas Soboru Laterańskiego I w 1123.

Jego wspomnienie przypada na 26 listopada.

Święty Konrad jest niekiedy przedstawiany jako biskup trzymający kielich mszalny z pająkiem w kielichu lub ponad nim. Nawiązuje to do historii, w której podczas celebracji mszy do kielicha wpadł pająk. W tym czasie pająki były uważane jako śmiertelnie trujące. Konrad jednakże wypił wino z pająkiem dając tym samym swoje świadectwo wiary.