św. Irmina

św. Irmina

Irmina z Oeren, także Irma, Ermina, Hermione, Ymena, z Trewiru (zm. 24 grudnia, po 704, a przed 710) – benedyktynka frankijska, uznana za świętą przez Kościół katolicki.

Według pochodzącej ze średniowiecza legendy Irmina miała być córką Dagoberta II, króla frankijskiego z dynastii Merowingów, oraz stracić narzeczonego na dzień przed ślubem i wówczas wstąpić do zakonu benedyktynek. Faktycznie jednak pochodziła z możnej rodziny z Austrazji, a pewności co do tego, kto był jej ojcem (na pewno nie Dagobert), nie ma. Jej mężem był seneszal Hugobert, z małżeństwa tego pochodziły m.in. św. Plektruda (żona majordoma frankijskiego z rodu Karolingów Pepina z Heristalu), św. Adela oraz Bertrada (matka Heriberta z Laon, babka Bertrady z Laon, prababka Karola Wielkiego). Po śmierci męża Irmina wstąpiła do zakonu i została opatessą w klasztorze Oeren w Trewirze (później nazywanym jej imieniem). W 697 lub 698 podarowała św. Wilibrordowi odziedziczone przez siebie po rodzicach ziemie nad rzeką Sûre, gdzie ten założył opactwo Echternach. Żyła jeszcze w 704 r., gdy czyniła nowe nadania temu opactwu (znanych jest dzisiaj pięć takich dokumentów, stąd Irmina jest niekiedy traktowana jako współzałożycielka opactwa). Natomiast zmarła na pewno nie później niż w 710 r., gdy wspominana jest w źródłach nowa przełożona klasztoru Oeren.