św. Dionizy Aleksandryjski WielkiDionizy Wielki, Dionizy z Aleksandrii (ur. ok. 190 w Aleksandrii, zm. 265) – święty katolicki, prawosławny i koptyjski, biskup. Przed przyjęciem chrztu był majętny i pełnił ważną funkcję w miejscowej hierarchii społecznej. Od ok. 231 roku prowadził szkołę katechetyczną. Około 247 roku wybrany został na biskupa rodzinnej Aleksandrii. W tym czasie przez miasto przetoczyły się kolejne fale prześladowań chrześcijan. W czasie zarządzonych przez cesarza Decjusza prześladowań został uwięziony. Uwolniony mógł w 251 roku wrócić do stolicy biskupiej. Prześladowania za Waleriana I przyniosły mu postawienie przed prefektem Emilianem i zesłanie do Libii, a następnie do Kollution. Mimo doświadczonych prześladowań jak wielu mu współczesnych nie wyparł się wiary. Na rozkaz Galiena uwolniono go w 262 roku. Kiedy biskup aleksandryjski oskarżył go o sabelianizm i subordynacjonizm papież Dionizy zwołał w jego obronie synod. Wynikiem prac tego gremium było pismo w obronie Dionizego Aleksandryjskiego. Zmarł w czasie trwania synodu, który odbywał się Antiochii, a w którym nie wziął udziału ze względu na zły stan zdrowia. Pozostawił po sobie liczne dzieła literackie najczęściej w formie listów. Znany był z erudycji i kultury. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych uczniów Orygenesa. Obszernym źródłem informacji o św. Dionizym jest Historia Euzebiusza z Cezarei. Zachowały się też listy papieża Dionizego do Dionizego Wielkiego, będące fragmentem korespondencji dotyczącej możliwości chrztu heretyków. Jego wspomnienie obchodzone jest 8 kwietnia i 17 listopada. |