św. Dagobert

św. Dagobert

Dagobert II (ur. ok. 650, zm. 23 grudnia 679) – król Austrazji w latach 676-679.

Ojcem Dagoberta był Sigebert III (631-656) król Austrazji z dynastii merowińskiej, a matką Burgundka Chimnehilda. Majordom Austrazji Grimoald Starszy, syn Pepina z Landen i opiekun Dagoberta, miał syna Childeberta adoptowanego przez Sigeberta III, kiedy Sigebert był jeszcze bezdzietny. Po śmierci Sigeberta w 656 Grimoald zajął tron dla własnego syna, a Dagobert został przymusowo wyświęcony na mnicha i zesłany.

Dagobert znajdował się pod opieką Didona (Dezyderego), biskupa Poitiers, gdzie chodził do szkoły katedralnej. Później został wysłany do klasztoru w Slane w Irlandii. Tradycja utrzymująca, że ożenił się z Mehtyldą, anglosaską księżniczką. którą poznał podczas swojej emigracji podobnie jak ta, że wśród jego córek była święta Hermina, opatka Oëren oraz święta Adula, opatka Pfalzel, są zmyślone i mają na celu udowodnienie ich rzekomego pochodzenia z dynastii merowińskiej.

W międzyczasie wielu dostojników zaapelowało do Chlodwiga II, króla Neustrii, by pomógł im usunąć uzurpatorów Grimoalda i Childeberta i włączyć terytorium Austrazji do Neustrii. Dokładna data tych wydarzeń nie jest znana, ale nastąpiły one prawdopodobnie w 657 lub 661 roku, w tym drugim przypadku za rządów Chlotara III. Faktycznym władcą jednak był rządca Neustrii Ebroin, który był zobowiązany wskazać (w 660 lub 662) króla Austrazji. Wybór padł na młodocianego Childeryka II, brata Chlotara III, z majordomem Wulfoaldem w roli regenta. Młody król zginął na polowaniu w pobliżu Maastricht w 675, zaś po jego śmierci rozgorzała walka austrazyjskich magnatów, którzy chcieli króla merowińskiej krwi. Wulfoald wysunął kandydaturę Dagoberta, natomiast jego przeciwnicy wystawili Chlodwiga III. Ebroin powrócił z klasztoru, aby wspomóc Chlodwiga. Pomimo wrogości ze strony Ebroina próbującego dać pełnię władzy Chlodwigowi Dagobertowi została przywrócona część jego ziem, w tym obszar wzdłuż Renu.

Według tradycji od najwcześniejszych lat Dagobert odznaczał się łagodnością i pobożnością. Jako włądca pozostawił rządy głownie w rękach majordoma, zaś sam zajął się zakładaniem nowych opactw i klasztorów, w tym Surbourg i Wissembourg w Alzacji, której ówczesny książę był jego kuzynem. Niemniej jednak był inteligentnym i wykształconym człowiekiem, który nie mógł być w pełni kontrolowany przez majordoma i stronnictwa polityczne.

Podczas wzrostu napięcia między Austrazją a Neustrią Dagobert został zamordowany w czasie polowania 23 grudnia 679, w pobliżu Stenay-sur-Meuse w Ardenach, prawdopodobnie na polecenie Ebroina, który nadal był majordomem pałacu Neustrii. Wilfrid musiał być w tym czasie w Austrazji, ponieważ, według jego biografa, opuścił on Austrazję po śmierci Dagoberta, wskutek zagrożenia ze strony zwolenników Ebroina. Klasztor w Stenay stał się potem ośrodkiem kultu Dagoberta, czczonego już w 1068 jako "św Dagobert". Kult się stamtąd rozprzestrzenił do Alzacji i Lotaryngii. Dagobert jest uznawany za świętego przez kościół rzymskokatolicki, podobnie jak jego ojciec i wielu innych Merowingów.

Dagobert nie pozostawił męskiego potomka. Jego państwo zostało podzielone miedzy możnowładców, bez następcy pozostali władcy merowińscy dzielą Nadrenię między siebie a Pepin II, majordom Austrazji (679-714), nie obsadził na tamtym tronie nikogo aż do bitwy pod Tertry (687), kiedy koronowano Teuderyka III.

Dagobert II był ostatnim z dynastii Merowingów niezależnym władcą Austrazji (wyjątkiem by kandydat Karola Młota Chlodwig IV).

Święto św Dagoberta II przypada na 23 grudnia