św. Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz

św. Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz

Juda Tadeusz (Juda od hebr. jada – chwalić, dziękować; Tadeusz od aram. tadda – pierś; godny czci, odważny), zwany również Juda (Judasz), syn Jakuba albo Tadeusz (Lebeusz) – jeden z dwunastu apostołów, święty katolicki i prawosławny, męczennik.

Istnieją hipotezy dotyczące pokrewieństwa Judy Tadeusza z św. Jakubem Młodszym i Jezusem Chrystusem. W czasie Ostatniej Wieczerzy to on skierował pytanie do Mistrza:

Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?

Po Zesłaniu Ducha Świętego według św. Hieronima głosił naukę chrześcijańską w okolicach Edessy, wg św. Paulina z Noli na terenie Libii, a wg św. Wenancjusza Fortunata w Mezopotamii i Persji, gdzie poniósł męczeńską śmierć wraz ze św. Szymonem. Ciało Judy znajduje się w bazylice św. Piotra w Rzymie. Św. Atanazy i św. Augustyn przypisują mu autorstwo Listu Judy.

Jest on patronem od spraw trudnych i beznadziejnych.

W ikonografii przedstawiany jest z pałką lub włócznią w ręku, na pamiątkę swojej śmierci (został zabity pałkami) w czerwonej szacie lub w brązowo-czamym płaszczu z obrazem przedstawiającym Jezusa (mandylionem).

Atrybutami świętego są: kamienie, krzyż, księga, laska, łódź rybacka, maczuga, miecz, pałki, i topór.

W Kościele katolickim jego święto liturgiczne obchodzone jest 28 października.