św. Alojzy Orione, prezbiter

św. Alojzy Orione, prezbiter

Alojzy Jan Orione, Luigi Orione (ur. 23 czerwca 1872 w Pontecurone, zm. 12 marca 1940 w Sanremo) - włoski duchowny katolicki, działacz społeczny i oświatowy, założyciel zgromadzenia Małego Dzieła Bożej Opatrzności (orionistów), uznawany przez Kościół katolicki za świętego.

Orione urodził się w Pontecurone, w piemonckiej prowincji Alessandria jako syn Vittoria Orione i Caroliny Feltri. Uczęszczał do Oratorio Valdocco w Turynie. Był jednym z ulubionych uczniów księdza Jana Bosco, również późniejszego świętego. Od 13. roku życia miał problemy zdrowotne. Trzy lata później, w wieku 16 lat obecny był w Turynie przy łożu śmierci Jana Bosco. Bezpośrednio po zgonie duchownego dojść miało do cudownego uleczenia Orionego z jego dolegliwości.

W 1892 roku dwudziestoletni seminarzysta założył własne oratorium a w następnym roku szkołę zawodową dla ubogich. 13 kwietnia 1895 wyświęcony został na księdza.

Św. Orione został pochowany w Santuario di Nostra Signora della Guardia w Tortonie, w kościele zbudowanym przez siebie w 1931 roku, z pomocą kapłanów i akolitów, w podzięce dla Matki Boskiej za zakończenie działań wojennych I wojny światowej i jest najważniejszym miejscem pielgrzymek na świecie dla wyznawców Alojzego Orione

Począwszy od 1899 rozpoczął gromadzić grupę księży i kleryków, która przekształciła się z czasem w zgromadzenie Małego Dzieła Opatrzności Bożej (Piccola Opera della Divina Provvidenza). W 1903 roku grupa ta otrzymała pełną zgodę na prowadzenie działalności ze strony władz kościelnych, ze względu na nazwę zgromadzenia nazywani są oni również Synami Bożej Opatrzności.

Jednym z księży, należących do wewnętrznego kręgu organizacji był Lorenzo Perosi, który w późniejszym czasie został dożywotnim dyrektorem chóru Kaplicy Sykstyńskiej i jednym z najbardziej znanych współczesnych kompozytorów muzyki sakralnej. Perosi urodził się w tym samym roku i w tej samej prowincji co Orione. Byli oni przez całe życie bliskimi przyjaciółmi.

W 1908 Orione udał się do Mesyny oraz Reggio di Calabria zniszczonych podczas trzęsienia ziemi. Spędził tam trzy lata niosąc pomoc potrzebującym, przede wszystkim sierotom. W 1915 udał się do okręgu Mersyka w pobliżu Rzymu również zniszczonego w następstwie trzęsienia ziemi, gdzie założył Zgromadzenie Małych Sióstr Misjonarek Dobroczynności.

Po zakończeniu I wojny światowej Orione rozszerzył swoją działalności poprzez zakładanie kolejnych szkół, organizacji charytatywnych, gospodarstw rolnych, zawsze ze szczególnym naciskiem na pomoc dla sierot i ubogich. Podczas kolejnych dwudziestu lat powstawały one w całych Włoszech, oraz w Ameryce.

W 1931 roku założył sanktuarium Madonna della Guardia w Tortonie, które do dziś jest najważniejszą świątynią zgromadzenia orionistów. Corocznie odbywa się tu festiwal ku czci przyjaciela Orione, wspomnianego Lorenzo Perosiego.

Zimą 1940 roku Orione doznał szeregu dolegliwości kardio- i pulmunologicznych. Niechętnie udał się wówczas do Sanremo w celu polepszenia stanu zdrowia. 9 marca 1940 powiedział: To nie pomiędzy palmami chciałbym umrzeć, lecz pomiędzy ubogimi, którzy są Jezusem Chrystusem. Trzy dni później, otoczony księżmi ze swojego zgromadzenia, zmarł. Jego ostatnie słowa brzmiały Jezu, Jezu! Idę!.

W naturalny sposób zmumifikowane ciało Orionego zostało ekshumowane w 1965. 26 października 1980 złożono je w kryształowym sarkofagu w sanktuarium w Tortonie. Tego samego dnia Orione został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II, a kanonizacji dokonał 16 maja 2004 roku.

Organizacje charytatywne założonego przez Orionego działają dziś na całym świecie.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 12 marca.