św. Agnieszka z Montepulciano, dziewica i zakonnica

św. Agnieszka z Montepulciano, dziewica i zakonnica

Agnieszka z Montepulciano (ur. 28 stycznia 1268 r. w Gracciano, Monteplulciano w Toskanii – zm. 20 kwietnia 1317 r. w Montepulciano) – święta Kościoła katolickiego, włoska dominikanka i dziewica.

Agnieszka urodziła się w Gracciano (geogr. Montepulciano). Pochodziła ze szlacheckiej rodziny Segni. W wieku 9 lat została oddana na wychowanie do klasztoru dominikanek, a w wieku 14 lat została zakonnicą. W wieku 15 lat z grupą zakonnic za specjalnym pozwoleniem papieża Mikołaja IV założyła nowy klasztor w Procero i następnie została wybrana (wbrew własnej woli) na przełożoną tego klasztoru. Wsławiła się mądrością, pobożnością i darami nadprzyrodzonymi: darem wizji, proroctw i ekstaz. Żywiła się tylko chlebem i wodą, spała na ziemi, a zamiast poduszki używała kamienia. Na prośbę mieszkańców miasta powróciła do Montepulciano i stała się matką nowej gałęzi dominikańskiej.

Zmarła w rodzinnym mieście w otoczeniu sióstr zakonnych.

Agnieszka została beatyfikowana w 1532 r. przez Klemensa VII, a kanonizowana 10 grudnia 1726 r. przez Benedykta XIII.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 20 kwietnia.

W ikonografii św. Agnieszka przedstawiana jest najczęściej z lilią w ręku prawym, w lewym zaś, klasztor założony przez siebie.
Święta przedstawiana jest również w towarzystwie dwóch innych wielkich dominikanek: św. Katarzyny ze Sieny i św. Róży z Limy.

Jej atrybutami są krzyż i róże na stopach, czasami owieczka, lilią i księga.