Imieniny obchodzą: Artemon, Brygida, Demetriusz, Ewodia, Ewodiusz, Ginter, Gratus, Laurencja, Marcin, Marcjusz, Pelagia, Sergiusz
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Artemon — imię męskie wywodzące się od imienia wczesnochrześcijańskiego biskupa św. Artemona. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Brygida – imię żeńskie pochodzenia celtyckiego. Pochodzi od imienia bogini celtyckiej Brygid lub od słów brigh "siła", "męstwo", "cnota", briganti "wysoki". Jego pierwotne znaczenie można objaśnić jako "wysoka", "dostojna", "potężna". Imię to pojawiło się w Polsce już w średniowieczu, zapisywano je jako Brygida, Bryjida, Bryda, Bryta, Brytnia. Najstarszy zapis pochodzi z 1265 roku. W 2001 roku miało tak na imię 17456 Polek (255 miejsce wśród wszystkich imion nadanych w Polsce). Były one najczęściej urodzone w latach 50. i 60. XX wieku. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Dymitr |
|
Demetriusz - imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "należący do bogini Demeter". Odpowiednikiem tego imienia, rozpowszechnionym w jezykach południowo- i wchodniosłowiańskich, jest Dymitr. Do Polski dwiema drogami to imię dotarło z Zachodu w łac. formie Demetrius, Demytrysz, Demetrysz, i ze Wschodu w ruskiej formie Dymitr, Demitr, Dymets, Dmitro. |
|
Ewodia — imię żeńskie pochodzenia greckiego, żeński odpowiednik imienia Ewodiusz, złożonego z członów eu- ("dobry") i hodos- ("droga"), i oznaczającego "człowiek dobrej drogi, mający powodzenie". Ewodia jest wspomniana w liście św. Pawła do Filipian. Kościół katolicki notuje sześciu świętych Ewodiuszów — patronów tego imienia. |
|
Ewodiusz — zlatynizowane imię męskie pochodzenia greckiego, złożone z członów eu- ("dobry") i hodos- ("droga"), i oznaczające "człowiek dobrej drogi, mający powodzenie". Kościół katolicki notuje sześciu świętych o tym imieniu. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Gunter, Guncerz |
|
Ginter, Gunter — imię męskie pochodzenia germańskiego, składające się z członów gund — "walka, wojna, bitwa" i heri, co jako drugi człon imienia oznaczało "dowódca wojskowy". W Polsce imię to nadawane było od średniowiecza, nosił je m.in. biskup płocki Gunter, który był jednym z inicjatorów sprowadzenia do Polski zakonu krzyżackiego. Notowane w formach: Guncerz, Guncarz, Kuncerz, lat. Guncerus, Gunter, Ginter, łac. Guntherus, lat. Gunterus, Ginterus, Cuntherus; ze zdrobnieniami: Gincyl, Guncel, Guncyl, Gunt, Guntek, Guntko, Gun, Gusz, Gusza, Guszek, Guszko. |
|
Gratus — imię męskie pochodzenia łacińskiego, pochodzące od łacińskiego przydomka i oznaczające "miły, przyjemny, uczynny, wdzięczny", notowane w Polsce od średniowiecza. |
|
Laurencja - żeński odpowiednik imienia Laurencjusz (Wawrzyniec). Patronką tego imienia jest św. Laurencja, towarzyszka św. Palacjaty, oraz bł. Laurencja Herasymiw, towarzyszka bł. Mikołaja Czarnieckija. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Marcinek, Marcisz |
Marcin – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słów "należący do Marsa". W średniowieczu zanotowano także, nadawane również i dziś, urobione od Marcina przy użyciu typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław imię Marcisław. Żeńskim odpowiednikiem tego imienia jest imię Marcina (Martyna). |
|
Marcjusz – męskie imię łacińskie, powstałe od nazwy rodu Marcii/Martii (pol. Marcjusze), która pierwotnie stanowiła patronimik od Marka, oznaczając "syn Marka, przynależny do Marka". Istnieje patron tego imienia, św. Marcjusz. |
|
Pelagia - żeński odpowiednik imienia Pelagiusz. Pochodzi z języka greckiego od przymiotnika pelagios. |
|
Sergiusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od nazwiska rzymskiego rodu Sergiuszów (Sergius). |