Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Beacia, Beatka, Becia, Biechna, Bieta, Beta, Betka |
|
Beata – żeński odpowiednik imienia Beat, pochodzi od łac. słowa beata oznaczającego błogosławiona, szczęśliwa, przynosząca szczęście. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Filemon – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "serdeczny, czuły, tkliwy, miłujący". Filemon był jednym z adresatów listów św. Pawła. |
|
Herenia — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od przydomka jednego z rodów samnickich. Patronką tego imienia w Kościele katolickim jest św. Herenia, wspominana razem ze św. Rogatem, Feliksem, Beatą, Mamilem, Sylwanem, Urbanem i Felicytą. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
| Julian jest to imię męskie pochodzenia łacińskiego. Powstało w wyniku spolonizowania łacińskiego imienia Julianus. W Polsce występuje od XIII wieku. |
|
Miłogost, Miłgost – staropolskie imię męskie, złożone z członów Miło- ("miły", "miłujący") i -gost ("goście", "gościć"). Mogło oznaczać "przyjaznego gościom". |
| Stefan - imię męskie pochodzenia greckiego (Στέφανος, Stefanos). Wywodzi się od słowa oznaczającego "znak zwycięstwa". Starogreckie słowo Στέφανος oznacza wieniec. Pierwotnym polskim odpowiednikiem było imię Szczepan. |
| Wincenty (łac. vincens - zwyciężający) – imię męskie pochodzenia łacińskiego. |