Imieniny obchodzą: Benedykta, Domagniew, Ewodia, Ewodiusz, Filip, Gościwit, Jakub, Jakubina, Jan, Judyta, Jurand, Miłodrog, Placyd, Teodot
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Benedykta - żeńska forma imienia Benedykt. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Domagniew — staropolskie imię męskie, zrekonstruowane na podstawie nazwy wsi Domaniowice, dawniej Domagniewice, złożone z członów Doma- ("dom"; psł. *domъ oznacza "pomieszczenie, gdzie człowiek żyje ze swoją rodziną"; "wszystko, co jest w domu, rodzina, mienie, majątek", "ród, pokolenie", "strony rodzinne, kraj ojczysty") i -gniew, mogące oznaczać "objawiającego gniew w uzasadnionych okolicznościach, w obronie domu, stron ojczystych". |
|
Ewodia — imię żeńskie pochodzenia greckiego, żeński odpowiednik imienia Ewodiusz, złożonego z członów eu- ("dobry") i hodos- ("droga"), i oznaczającego "człowiek dobrej drogi, mający powodzenie". Ewodia jest wspomniana w liście św. Pawła do Filipian. Kościół katolicki notuje sześciu świętych Ewodiuszów — patronów tego imienia. |
|
Ewodiusz — zlatynizowane imię męskie pochodzenia greckiego, złożone z członów eu- ("dobry") i hodos- ("droga"), i oznaczające "człowiek dobrej drogi, mający powodzenie". Kościół katolicki notuje sześciu świętych o tym imieniu. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Filek, Filipek |
Filip – imię męskie pochodzenia greckiego oznaczające: lubiący konie lub przyjaciel koni (φίλος, philos = "miłujący" + ἱππος, hippos = koń). Nosił je Filip II Macedoński, ojciec Aleksandra Wielkiego. Żeńskie odpowiedniki tego imienia to Filipina, Filipa. Nazwiska pochodzące od Filipa: Filipowicz. |
|
Gościwit – staropolskie imię męskie, złożone z członów Gości- ("podejmować kogoś, gościć") i -wit ("pan, władca"). Może więc oznaczać "tego, który serdecznie przyjmuje swojego władcę". Imię to mogło w wymowie zbliżać się do imienia Gościwid. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakub, Jakób, Jakob, Jakow, Jekub, Jokob, Jokub, Jakusz, Jakuszek, Jakubek, Jakubko, Kusz, Kuszęt, Kuba, Kubek, Jaksa |
Jakub – imię męskie. Wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "zesłany by karać nas za nasze grzechy" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Imię to było znane w Mezopotamii w brzmieniu Ja-ah-qu-ub-el i w Egipcie Ja'qob-hr. Łączy się też to imię z arabskim słowem "jakub" – nagórnik. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakobina |
Jakubina - imię żeńskie pochodzenia biblijnego, odpowiednik męskiego imienia Jakub, które wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "niech Bóg strzeże" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Istnieje również etymologia, tłumacząca iż pochodzi ono od rdzenia יכב oznaczającego piętę (według tradycji patriarcha Jakub urodził się trzymając za piętę swojego brata Ezawa). Istnieje również imię Żaklina, które stanowi fonetyczny zapis francuskiego odpowiednika Jakubiny (Jacqueline). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Judyta – imię żeńskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od hebrajskiego słowa יהודית Yəhûḏîṯ oznaczającego "mieszkanka Judei" lub "chwalona". |
|
Jurand – imię męskie pochodzenia germańskiego. Obecna jego forma jest wynikiem pomyłki – błędnego odczytania średniowiecznych zapisów znanego w Polsce imienia Jarand, które jest formą imienia Arnold. |
|
Miłodrog — staropolskie imię męskie, zrekonstruowane na podstawie nazwy wsi Miłodróż, złożone z członów Miło- ("miły", "miłujący") i -drog ("drogi"). |
|
Placyd – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od łacińskiego przydomka pochodzącego od wyrazu pospolitego placidus, oznaczającego "spokojny, dobrotliwy, łagodny". Notowane w Polsce co najmniej od 1691 roku. |
|
Teodot — imię męskie pochodzenia greckiego, od gr. imienia Θεοδοτος (Theodotos), które oznaczało "ofiarowany Bogu", z θεος (theos) — "Bóg" i δοτος dotos — "dany". Jest to imię wielu świętych i męczenników. |