Imieniny obchodzą: Amand, Amanda, Antoni, Bogdan, Bogdana, Dorota, Ksenia, Leon, Leona, Paweł, Szymon, Tytus
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Amand — imię męskie pochodzące od łacińskiego Amandus wywodzące się od słowa amara - kochać. Amand to ten, "który powinien być kochany". Istnieje dwóch świętych patronów tego imienia: św. Amand z Bordeaux i św. Amand z Maastricht. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Amanda — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, stanowiące żeński odpowiednik imienia Amand, wywodzące się od czasownika amare — "kochać" i oznaczające "ta, która powinna być kochana" lub "godna miłości". Znane już w starożytnym Rzymie. Często nadawane w Stanach Zjednoczonych. W Polsce notowane co najmniej od II poł. XVIII wieku. |
| Antoni – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Pochodzi od Antonius (Antoninowie), znaczącego rodu w starożytnym Rzymie. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Bogudan, Bogodan, Bohdan, Bodan |
|
Bogdan, Bogudan, Bogodan, Bohdan, Bodan – imię męskie pochodzenia słowiańskiego. Wywodzi się od wyrazów Bóg i dan (czyli dany), tak więc imię to można objaśnić jako "dany przez Boga". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Bohdana |
|
Bogdana – staropolskie imię żeńskie, złożone z członu Bog- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -dana ("dana"). Imię to mogło oznaczać "dana przez los", później "dana przez Boga". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Dora, Dorcia, Dorka, Dorotka, Dosia, Dosieńka |
|
Dorota – imię żeńskie pochodzące z greckiego Dorothéa – "dar bogów", jego męskim odpowiednikiem jest Doroteusz. W Polsce imię to używane od XIII wieku w formach Dochna, Dora, Dorota, Doroteja, Dorotka. To samo znaczenie ma złożone z analogicznych członów, tylko w odwrotnej kolejności, imię Teodora. |
|
Ksenia - imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "gościnna". Jego wschodniosłowiańskim odpowiednikiem jest Oksana. |
| Leon — imię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego. Imię to w starożytnej Grecji funkcjonowało jako zdrobnienie imion dwuczłonowych, zaczynających się lub kończących (jak Pantaleon) członem λεων (leon), który pochodzi albo od słowa oznaczającego po grecku "lud", albo "lew". Już od czasów starożytnych jednak powszechnie uważano to imię za oznaczające "lew". Imię to pojawiło się także u Rzymian, bądź jako zapożyczenie z Grecji, bądź niezależnie. |
| Leona — imię żeńskie; żeński odpowiednik imienia Leon, które w starożytnej Grecji funkcjonowało jako zdrobnienie imion dwuczłonowych, zaczynających się lub kończących (jak Pantaleon) członem λεων (leon), pochodzącym albo od słowa oznaczającego po grecku "lud", albo "lew". Już od czasów starożytnych jednak powszechnie uważano to imię za oznaczające "lew". Imię to pojawiło się także u Rzymian, bądź jako zapożyczenie z Grecji, bądź niezależnie. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Pawełek, Pawcio, Pawlik, Pawliś, Pawlusz, Pawlusza |
Paweł — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus). Paullus oznacza "mały", "drobny". Już w epoce klasycznej zaczął on także występować w funkcji przydomka (cognomen). Jest siódmym najpopularniejszym męskim imieniem w Polsce - nosi je 497940 osób (marzec 2009). Żeński odpowiednik to Paula. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Szymcio, Szymek, Szymonek, Szymuś, Symeon |
|
Szymon (hebr. שמעון Szim'eon – "Bóg wysłuchał") – imię męskie pochodzenia biblijnego. Początkowo stosowana w polskich przekładach Biblii forma tego imienia to rzadziej dziś używany, bardziej rozpowszechniony na Wschodzie Symeon. |
|
Tytus — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do nielicznej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Kwintus). Titus oznacza "dziki gołąb"; słowo to miało jednakże w starożytnym Rzymie znaczenie przenośne i było stosowane także dla oznaczenia męskości. |