Imieniny obchodzą: Adrian, Euzebiusz, Fryderyk, Jan, Marek, Markusław, Oliwia, Pakosław, Teofil, Wirgiliusz
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Adrianek |
|
Adrian – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od imienia cesarza Hadriana, łac. "Hadrianus", czyli "pochodzący z Hadrii" lub "z regionu morza Adriatyckiego". Imię było noszone przez kilku wczesnochrześcijańskich świętych i męczenników. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Euzebiusz – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "bogobojny", "święty". |
|
Fryderyk – imię męskie pochodzenia germańskiego (niem. Friedrich). Wywodzi się od słowa fridu oznaczającego "obrona", "opieka" oraz richi – "możny", "bogaty", "potężny". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Mareczek, Markusz, Maruś |
Marek — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), urobione z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław. |
|
Markusław — notowane w Polsce w średniowieczu imię męskie powstałe poprzez dodanie do imienia Marek typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław. |
|
Oliwia - imię żeńskie, znane już w starożytności. Męskim odpowiednikiem tego imienia jest Oliwiusz. Istnieją dwie patronki tego imienia w Kościele katolickim, jednak ich właściwe brzmienie imienia nie jest pewne - w przypadku jednego z nich Oliwia występuje przemiennie z Oliwą, w innym - z Libią (Libą). Inne źródławskazują, że jest to imię pochodzenia literackiego, wymyślone przez Williama Szekspira na potrzeby komedii "Wieczór Trzech Króli, lub co chcecie". |
|
Pakosław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Pako- ("znów, więcej") i -sław ("sława"). Mogło oznaczać "ten, który chce (ma) więcej sławy". |
|
Teofil — imię pochodzenia greckiego. Oznacza "miły Bogu". Istnieją liczni święci o tym imieniu. Autor Dziejów Apostolskich (święty Łukasz) tak zwraca się do swojego czytelnika (Dz:1,1) |
|
Wirgiliusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, oznacza "gałązkę latorośli". Imię pochodzi od rzymskiego rodu Wirgiliuszów, Wergiliuszów. Istnieje dwóch świętych o tym imieniu. |