Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Bogumił, Bogomił, Bogmił, Bogomieł, Bogmieł, Bogumieł – starosłowiańskie imię męskie złożone z członów Bog- ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -mił ("mił"). Znaczenie imienia "miły Bogu", lecz pierwotnie mogło ono oznaczać "ten, któremu los sprzyja". Odpowiednik żeński: Bogumiła, Bogmiła. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Czarek, Czaruś |
|
Cezary — łacińskie imię męskie o nieustalonej do końca etymologii. Jedną z koncepcji jest pochodzenie tego imienia od rzeczownika caesaries — "długie włosy, czupryna". być może też od słowa caedere (ciąć, wycinać), co miało oznaczać: wycięty z łona matki (stąd pojęcie „cesarskie cięcie") lub słowa caesaries (kędzierzawy, o bujnych włosach). Imię to stało się tytułem władców Imperium Rzymskiego (obok przydomka Augustus). Imię używane w Polsce od XV wieku. W roku 1399 poświadczone wystąpienie imienia Cezar, a w 1478 pojawia się forma Cezary. Jest ona spolonizowanym wariantem łacińskiego Caesarius. |
|
Chwalisław, Chalisław, Falisław, Kwalisław – staropolskie imię męskie, złożone z członu Chwali- ("chwalić, sławić, dziękować") i -sław ("sława"). Prawdopodobnie oznaczało "tego, który chwali sławę". |
|
German — imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od nazwy Germanus pochodzącej od nazwy etnicznej Germania; istnieje także słowo łacińskie germanus — "rodzony, spokrewniony z kimś". Odpowiednik żeński to Germana. W Polsce imię odnotowano już w średniowieczu. Istnieje około trzydziestu świętych patronów tego imienia. Ze względu na podobne brzmienie imię mylone jest niekiedy z imieniem Herman. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Hubi, Bercik, Bertuś, Hubercik, Hubcio, Hubek, Hubko |
|
Hubert – imię męskie pochodzenia germańskiego. Tłumaczy się jako «człowiek wyróżniający się rozumem» (człon hugu oznacza «umysł, rozum», natomiast beraht – «sławny»). |
|
Huberta - żeński odpowiednik imienia Hubert |
|
Inne formy i zdrobnienia: Marcinek, Marcisz |
Marcin – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słów "należący do Marsa". W średniowieczu zanotowano także, nadawane również i dziś, urobione od Marcina przy użyciu typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław imię Marcisław. Żeńskim odpowiednikiem tego imienia jest imię Marcina (Martyna). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Sylwa, Sylwunia, Sylwusia |
|
Sylwia – żeński odpowiednik imienia Sylwiusz. Imię pochodzenia łacińskiego od słowa Silvio oznaczającego: leśny, dziki, żyjący w lesie. Były dwie święte o tym imieniu. |