Imieniny obchodzą: Anatol, Anatolia, Heliodor, Hiacynt, Jacek, Korneli, Leon, Leona, Longin, Longina, Miłosław, Otto, Otton, Teodot, Tomasz
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Anatoliusz |
|
Anatol, Anatoliusz (gr. anatolikós – pochodzący ze Wschodu; analogiczne pochodzenia ma nazwa Anatolii, krainy w Azji Mniejszej). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Anatola |
|
Anatolia, Anatola — imię żeńskie, oznaczające "pochodząca ze wschodu, wschodnia". |
|
Heliodor — imię męskie pochodzenia greckiego. Stanowi złożenie słów Helios — "słońce" i dōron — "dar", a oznacza "dar słońca" lub "dar Heliosa" (w mitologii greckiej boga-słońca). Nadawane w Polsce co najmniej od 1746 roku. |
|
Hiacynt - imię męskie pochodzenia greckiego, żeńska forma to Hiacynta. Wywodzi się od imienia Hyakinthos, syna mitycznych Amyklasa i Diomede. Z jego krwi wyrosły kwiaty nazwane od jego imienia. Od tego imienia pochodzi łacińskie słowo hiacynthus - hiacynt, kwiat. Od tego zaś wywodzi się imię Hiacynt. Polskim odpowiednikiem jest imię Jacenty i Jacek. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jacuś, Jacenty |
|
Jacek, Jacenty (gr. Hyakinthos – władca) – imię męskie greckiego pochodzenia. Według mitologii imię to nosił syn Amyklesa i Diomede. Zazdrosny Zefir skierował na niego dysk rzucony przez Apollina, którego Hiacynt był ulubieńcem. W miejscu zroszonym krwią zabitego Hiacynta wyrosły kwiaty, nazwane jego imieniem. Imię to nosili antyczni Grecy, Rzymianie, a później chrześcijanie. Do Polski trafiło w formie "Jacenty", zdrobniale "Jacek". W Polsce notowane od XII w. (św. Jacek Odrowąż), popularne imię od XVII w. do czasów obecnych. |
|
Korneli - imię męskie, oboczna forma imienia Kornel i Korneliusz. |
| Leon — imię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego. Imię to w starożytnej Grecji funkcjonowało jako zdrobnienie imion dwuczłonowych, zaczynających się lub kończących (jak Pantaleon) członem λεων (leon), który pochodzi albo od słowa oznaczającego po grecku "lud", albo "lew". Już od czasów starożytnych jednak powszechnie uważano to imię za oznaczające "lew". Imię to pojawiło się także u Rzymian, bądź jako zapożyczenie z Grecji, bądź niezależnie. |
| Leona — imię żeńskie; żeński odpowiednik imienia Leon, które w starożytnej Grecji funkcjonowało jako zdrobnienie imion dwuczłonowych, zaczynających się lub kończących (jak Pantaleon) członem λεων (leon), pochodzącym albo od słowa oznaczającego po grecku "lud", albo "lew". Już od czasów starożytnych jednak powszechnie uważano to imię za oznaczające "lew". Imię to pojawiło się także u Rzymian, bądź jako zapożyczenie z Grecji, bądź niezależnie. |
|
Longin — imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "długi". Żyło 9 świętych katolickich o tym imieniu[potrzebne źródło]. |
|
Longina — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "długi". Patronem tego imienia jest m.in. św. Longin z Cezarei Kapadockiej. |
|
Miłosław — staropolskie imię męskie, złożone z członów Miło- ("miły", "miłujący") i -sław ("sława"). Znaczenie imienia: "miły sławie". Jednym ze stosowanych zdrobnień tego imienia, obok współczesnego "Miłek" i staropolskiego "Miłko", jest Miłosz. |
|
Otto, Otton, Odo, Odon - imię męskie pochodzenia germańskiego. W języku starowysokoniemieckim zapisywano je jako Audo, Odo, Oddo, Oto, Otto, Hotto. Wywodzi się od germańskiego słowa *audha ("dziedzictwo, majątek"). Mogło być też skróceniem dawnych imion germańskich takich jak Audobercht, Audomar, Otmar, Otfried, Otokar. Popularne było w średniowieczu, nosiło je wielu cesarzy i książąt niemieckich z dynastii Ludolfingów. W polszczyźnie pojawiło się już u zarania jej dziejów, gdyż w 1000 roku ówczesny książę Bolesław nazwał tak swego syna. W najwcześniejszych zapiskach pojawiały się formy Otto i Oto, później także Hoto i Hotto. Znajdująca się także w użyciu wersja Otton, Odon powstała pod wpływem języka łacińskiego w wyniku odmiany fleksyjnej (analogicznie do np. Hugo, Hugon). |
|
Otton, Odo, Odon - imię męskie pochodzenia germańskiego. W języku starowysokoniemieckim zapisywano je jako Audo, Odo, Oddo, Oto, Otto, Hotto. Wywodzi się od germańskiego słowa *audha ("dziedzictwo, majątek"). Mogło być też skróceniem dawnych imion germańskich takich jak Audobercht, Audomar, Otmar, Otfried, Otokar. Popularne było w średniowieczu, nosiło je wielu cesarzy i książąt niemieckich z dynastii Ludolfingów. W polszczyźnie pojawiło się już u zarania jej dziejów, gdyż w 1000 roku ówczesny książę Bolesław nazwał tak swego syna. W najwcześniejszych zapiskach pojawiały się formy Otto i Oto, później także Hoto i Hotto. Znajdująca się także w użyciu wersja Otton, Odon powstała pod wpływem języka łacińskiego w wyniku odmiany fleksyjnej (analogicznie do np. Hugo, Hugon). |
|
Teodot — imię męskie pochodzenia greckiego, od gr. imienia Θεοδοτος (Theodotos), które oznaczało "ofiarowany Bogu", z θεος (theos) — "Bóg" i δοτος dotos — "dany". Jest to imię wielu świętych i męczenników. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Tom, Tomaszek, Tomcio, Tomek, Tomeczek, Tomko, Tomuś |
Tomasz (aram. תום, tôma – „bliźniak”, gr. dídymos, stąd greckim odpowiednikiem znaczeniowym Tomasza jest imię Dydym, Dydymus) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Nosił je jeden z apostołów. |