Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
| Antoni – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Pochodzi od Antonius (Antoninowie), znaczącego rodu w starożytnym Rzymie. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Cieszygor (lub Cieszygór) – staropolskie imię męskie. Składa się z członu Cieszy- ("cieszyć się") i -gor ("goreć, palić się"). Mogło oznaczać "tego, który cieszy się ogniem". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakub, Jakób, Jakob, Jakow, Jekub, Jokob, Jokub, Jakusz, Jakuszek, Jakubek, Jakubko, Kusz, Kuszęt, Kuba, Kubek, Jaksa |
Jakub – imię męskie. Wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "zesłany by karać nas za nasze grzechy" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Imię to było znane w Mezopotamii w brzmieniu Ja-ah-qu-ub-el i w Egipcie Ja'qob-hr. Łączy się też to imię z arabskim słowem "jakub" – nagórnik. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakobina |
Jakubina - imię żeńskie pochodzenia biblijnego, odpowiednik męskiego imienia Jakub, które wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "niech Bóg strzeże" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Istnieje również etymologia, tłumacząca iż pochodzi ono od rdzenia יכב oznaczającego piętę (według tradycji patriarcha Jakub urodził się trzymając za piętę swojego brata Ezawa). Istnieje również imię Żaklina, które stanowi fonetyczny zapis francuskiego odpowiednika Jakubiny (Jacqueline). |
|
Pankracy — imię męskie pochodzenia greckiego. Oznacza "wszechmocny", a powstało przez złożenie greckiego słowa παν (pan) — "wszystko, wszech-" i κρατος (kratos) "moc, siła". W chrześcijaństwie prawosławnym imię to używane jest jako przydomek Chrystusa; posiada ono również swojego świętego patrona. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Rena, Renia, Renatka |
|
Renata – imię pochodzenia łacińskiego. Oznacza odrodzona. Męski odpowiednik tego imienia to imię Renat. |
|
Ryszard – imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "ten, który jest potężny i bogaty". |
|
Sykstus, Sykst – imię przejęte poprzez łacinę z greki, pochodzące od greckiego imienia Ksustos (ksustós - "wygładzony, elegancki"), w którym przez analogię do łacińskiego imienia Sextus (Sekstus – "szósty") doszło do przestawienia głosek. Imię to było nadawane w Polsce od średniowiecza, poświadczone w formie pochodnej Syksta (m.) oraz w 1265 roku w łac. formie Sixtus; możliwe staropolskie zdrobnienia: Syc, Syc(z)ek, Syc(z)ko, Sych, Sychno, Sychta, Sysz, Syszek, Syszka, Syszko. Istnieje 5 świętych katolickich o tym imieniu. |