Imieniny obchodzą: Aaron, Bożydar, Jagoda, Juda, Juwenalis, Martynian, Otto, Otton, Piotr, Switun, Urban
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Aron |
|
Aaron, Aron (hebr. Aharon אַהֲרֹן - możliwa etymologia oświecony, wywyższony, być może imię pochodzenia egipskiego) - biblijne imię męskie. Nosił je starszy brat i pomocnik Mojżesza i Miriam (zobacz Aaron (postać biblijna)). Wersja arabska: Harun, Haroun. Wśród świętych - m.in. św. Aaron, męczennik (III wiek). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Bożydar, Bożdar — staropolskie imię męskie złożone z członów Boż(y)- ("Boga", ale pierwotnie "losu, doli, szczęścia") i -dar ("upominek, dar, ofiara"). Być może oznaczało "tego, kto jest darem losu". Imię to (wraz z Bogodarem) uważa się za równoważnik znaczeniowy imienia Adeodat, a zatem Bożydar obchodzi imieniny w dniach wspomnienia św. Adeodatów. |
|
Jagoda — imię żeńskie, powstałe jako zdrobnienie od Jagi; ta zaś stanowi formę zdrobniałą od Jadwigi lub Jagaty (← Agaty). Również obecnie Jagoda jest rozpoznawalnym zdrobnieniem od Jadwigi. Jagoda występowała jako antroponim już w średniowieczu — zanotowana w 1423 roku — jednakże jako nazwa osobowa męska (Thomas Yagoda ... ciu(is) ... de Kazimiria). |
|
Juda, Judasz – imię męskie pochodzenia hebrajskiego. Wywodzi się od słowa יהדה jehudah oznaczającego chwała Jahwe. |
|
Juwenalis — imię męskie pochodzenia łacińskiego, pierwotnie przydomek, którym był wyraz pospolity iuvenalis — "młody, młodzieńczy, nierozważny, notowane w Polsce od 1248 roku. |
|
Martynian - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Istnieją liczni święci patroni tego imienia. |
|
Otto, Otton, Odo, Odon - imię męskie pochodzenia germańskiego. W języku starowysokoniemieckim zapisywano je jako Audo, Odo, Oddo, Oto, Otto, Hotto. Wywodzi się od germańskiego słowa *audha ("dziedzictwo, majątek"). Mogło być też skróceniem dawnych imion germańskich takich jak Audobercht, Audomar, Otmar, Otfried, Otokar. Popularne było w średniowieczu, nosiło je wielu cesarzy i książąt niemieckich z dynastii Ludolfingów. W polszczyźnie pojawiło się już u zarania jej dziejów, gdyż w 1000 roku ówczesny książę Bolesław nazwał tak swego syna. W najwcześniejszych zapiskach pojawiały się formy Otto i Oto, później także Hoto i Hotto. Znajdująca się także w użyciu wersja Otton, Odon powstała pod wpływem języka łacińskiego w wyniku odmiany fleksyjnej (analogicznie do np. Hugo, Hugon). |
|
Otton, Odo, Odon - imię męskie pochodzenia germańskiego. W języku starowysokoniemieckim zapisywano je jako Audo, Odo, Oddo, Oto, Otto, Hotto. Wywodzi się od germańskiego słowa *audha ("dziedzictwo, majątek"). Mogło być też skróceniem dawnych imion germańskich takich jak Audobercht, Audomar, Otmar, Otfried, Otokar. Popularne było w średniowieczu, nosiło je wielu cesarzy i książąt niemieckich z dynastii Ludolfingów. W polszczyźnie pojawiło się już u zarania jej dziejów, gdyż w 1000 roku ówczesny książę Bolesław nazwał tak swego syna. W najwcześniejszych zapiskach pojawiały się formy Otto i Oto, później także Hoto i Hotto. Znajdująca się także w użyciu wersja Otton, Odon powstała pod wpływem języka łacińskiego w wyniku odmiany fleksyjnej (analogicznie do np. Hugo, Hugon). |
|
Switun — imię męskie pochodzenia germańskiego, dwuczłonowe, złożone z członów: swit- ≤ swind — "waleczny, mężny" i -wuni //-wini — "przyjaciel". |
|
Urban – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "mieszczanin". |