Imieniny obchodzą: Dalia, Ermelinda, Euzebia, Felicjan, Felicjana, Franciszek, Ida, Lubogost, Narcyz, Serafin, Serafina, Teodor, Wioleta
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Dalia – współczesne imię żeńskie pochodzenia arabskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego kwiat dalia, lub arabskiego słowa oznaczającego winorośl. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Ermelinda, Irmelinda, Hermelinda — imię żeńskie pochodzenia germańskiego, składające się z członów: Ermen–, od germ. ermana ("wielki, wszechogarniający" — imię półboga germańskiego) oraz lind — "giętka, miękka, łagodna, przyjazna", może też "tarcza z drewna lipowego". |
|
Euzebia - żeński odpowiednik imienia Euzebiusz, wywodzi się od greckiego eusébeia - pobożność. |
|
Felicjan – łacińskie imię męskie, powstałe jako przydomek od imienia Feliks i bliźniacze do niego znaczeniowo. Jego żeńskim odpowiednikiem jest Felicjana. Kościół katolicki notuje licznych świętych o tym imieniu. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Felicjanna |
|
Felicjana, Felicjanna - żeński odpowiednik imienia Felicjan |
|
Inne formy i zdrobnienia: Franek, Franuś |
Franciszek - imię męskie wywodzące się z języka germańskiego oznaczającego człowieka wolno urodzonego. Stało się popularne dzięki św. Franciszkowi z Asyżu, on też jako pierwszy nosił to imię. |
|
Ida — żeńskie imię germańskie o dyskusyjnej etymologii, notowane w Polsce od 1265 roku w formach Ida i Hida, ze zdrobnieniami Idka, Idźka, Hidka. Stanowi formę skróconą od germańskich imion złożonych z pierwszym członem Id-, takich jak Ideburga bądź Iduberga (człon ów jest związany ze stnord. idh — "działalność", stang. idig — "pilny"), lub też z pierwszym członem Hid- < Hild- ("walka, bitwa"; zanik h w nagłosie wynikałby z wpływów romańskich). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Lubogost |
|
Lubgost — staropolskie imię męskie, złożone z członów Lub- ("miły, przyjemny, kochany") i -gost ("gość"). Mogło oznaczać "ten, który lubi gości". |
|
Narcyz — imię męskie pochodzenia greckiego, które wywodzi się od wyrazu pospolitego "narcyz" (ναρκισσος, narkissos), wywodzące się od słowa narkáō — "odurzający, znieczulający". W mitologii greckiej Narcyz był młodzieńcem, który zakochał się we własnym odbiciu i umarł wpatrując się w jego widok. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Serafim |
|
Serafin - imię męskie pochodzenia semickiego. Wywodzi się od hebrajskiego słowa oznaczającego "płomienny". Nazwa pospolita w Starym Testamencie. Forma żeńska: Serafina W Polsce znane i nadawane imię jest w dwóch formach: Serafin i Serafim. |
|
Serafina - żeński odpowiednik imienia Serafin. |
| Teodor (gr. theos + dorón – bóg + dar, tj. "dar boży, darowany przez boga") – imię męskie pochodzenia greckiego. W Polsce nadawane co najmniej od XIII w., i zapisywane m.in. w formach: Tader, Chodor (wschsł.), Teodor, Todor, C(z)ader, C(z)eder. Odpowiednikiem znaczeniowym tego imienia wśród imion staropolskich jest Bożydar, Bogdan, Bohdan. Istnieje ponadto imię greckie złożone z tych samych członów w odwrotnej kolejności: Doroteusz (którego żeńskim odpowiednikiem jest Dorota). Hebrajskim odpowiednikiem znaczeniowym jest Matatjahu czyli Maciej. Rosyjskim odpowiednikiem jest Fiodor. |
|
Wioleta, Wioletta — imię żeńskie pochodzenia włoskiego. Włoska Violetta, której jest spolszczeniem, stanowi zdrobnienie wł. imienia Viola, z łac. "fiołek" (zob. też Wiola). Wioletta należy do imion nowych w Polsce, pojawiła się w XIX wieku, w polskiej literaturze po raz pierwszy w Kordianie Juliusza Słowackiego. Imię to spotykane bywa w Polsce również w formie Violetta, jednakże forma ta ma negatywną opinię Rady Języka Polskiego. |