Imieniny obchodzą: Alodiusz, Amalia, Jan, Laurencjusz, Marek, Markusław, Salomon, Sylwin, Sylwina, Tymon, Wacław, Wacława, Wawrzyniec, Więcesław
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Alodiusz — imię męskie urobione od frankońskiego al-ôd, co oznacza "dziedzictwo, pełne posiadanie". Imię to łączy się także ze średniowiecznym łacińskim wyrazu allodium, który oznaczał "majątek ziemski wolny od ciężarów i powinności lennych", a pochodzi również od tego samego wyrazu frankońskiego. W Kościele katolickim istnieje kilku świętych patronów tego imienia, m.in. św. Alodiusz, biskup Auxerre, następca św. Germana. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Amalia, Amelia - imię żeńskie pochodzenia germańskiego, powstałe jako skrócenie imion dwuczłonowych z pierwszym członem Amal-, takich jak między innymi Amalgunda lub Amalberga. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Laurencjusz - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "wieniec wawrzynowy". Jego formę oboczną stanowi Laurenty, a za spolszczenie uznawane jest polskie imię Wawrzyniec. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Mareczek, Markusz, Maruś |
Marek — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), urobione z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław. |
|
Markusław — notowane w Polsce w średniowieczu imię męskie powstałe poprzez dodanie do imienia Marek typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław. |
|
Salomon — imię męskie pochodzenia semickiego. Pochodzi od hebr. imienia שְׁלֹמֹה (Shelomo) należącego do słynnego z mądrości króla Izraela — Salomona. Istnieje kilku świętych katolickich o tym imieniu. |
|
Sylwin — łacińskie imię męskie, utworzone od męskiego Sylwiusz przy pomocy przyrostka -inus, który wskazywał na pochodzenie od kogoś lub zdrabniał. W Kościele katolickim istniało czterech świętych o tym imieniu. Sylwin nadawany jest w Polsce co najmniej od 1847 roku. |
|
Sylwina — łacińskie imię żeńskie, żeński odpowiednik imienia Sylwin, które zostało utworzone od Sylwiusza przy pomocy przyrostka -inus, który wskazywał na pochodzenie od kogoś lub zdrabniał. Imię to nadawane jest w Polsce co najmniej od 1827 roku. |
|
Tymon - imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "ten, który czci". |
|
Wacław (czes. Václav, niem. Wenzel) - ten, który zdobędzie więcej sławy, por. Bolesław; imię męskie pochodzenia słowiańskiego. Obecna forma w języku polskim jest czechizmem - po staropolsku brzmiałoby ono Więcesław. |
|
Wacława - żeński odpowiednik imienia Wacław. Obecna forma w języku polskim jest czechizmem - po staropolsku brzmiałoby ono Więcława. |
| Wawrzyniec - polska forma imienia Laurencjusz, pochodzi od słowa laur, wawrzyn (łac. laurus), od niego powstała żeńska forma Laurencja, Laurentyna. |
|
Więcesław, Więcsław, Więcław, Więsław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Więce- ("więcej") i -sław ("sława"). Znaczenie imienia: "ten, który ma więcej sławy". Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób w formie Więcesław i 300 osób w formie Więc(s)ław, a więc popularność Więcesława w średniowieczu była większa od popularności imienia Stanisław. |