Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Damianek, Danek |
|
Damian – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od imienia bogini Damii, czczonej w Epidaurze, lub od słowa dámios , démios oznaczającego "lekarz ludowy". Jego patronem jest męczennik, brat Kosmy (zob. Święci Kosma i Damian). Jest jeszcze inny święty o tym imieniu – św. Damian Nam Myong-hyog, męczennik koreański. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Kosma - imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa kosmos oznaczającego "porządek", "ład", "ozdobić". Często wiązana z imieniem Damian, bratem Kosmy - świętymi żyjącymi pod koniec III wieku, zginęli w 283 roku. |
|
Mirela, Mirella – imię żeńskie, pochodzące z języka prowansalskiego, od imienia Mirèio. Zostało ono użyte po raz pierwszy raz użyte w jednym z poematów przez poetę Frédérica Mistrala, który wywiódł Mirèio prawdopodobnie od słowa mirar, w dialekcie prowansalskim oznaczającego "podziwiana". Mirela może także stanowić skrócenie włoskiego imienia Mirabella. |
|
Przedbor, Przedwor – staropolskie imię męskie, złożone z członów Przed- ("przed", ale też "naj" i wiele innych znaczeń) i -bor ("walczyć, zmagać się"). Imię to mogło oznaczać "stawiający wyżej walkę". |
|
Urban – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "mieszczanin". |
| Wawrzyniec - polska forma imienia Laurencjusz, pochodzi od słowa laur, wawrzyn (łac. laurus), od niego powstała żeńska forma Laurencja, Laurentyna. |
| Wincenty (łac. vincens - zwyciężający) – imię męskie pochodzenia łacińskiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Zybracht, Zybart, Zygbert, Zygisbert, Zyka, Zyc |
|
Zybert, Zybracht, Zybart, Zygbert, Zygisbert — męskie imię germańskie, notowane w Polsce po raz pierwszy w 1480 roku w formach Zybart i Zybert. Pierwszym członem imienia jest sig: stsas. sigi, stwniem. sigu — "zwiycięstwo" albo germ. sigis. Forma ściągnięta sī < sii powstała bardzo wcześnie na terenach zachodniofrankońskich na skutek zaniku międzywokalicznego -g-. Drugi człon imienia, -bert, wywodzi się z pnia bercht, pochodzącego od germ. berhta — "jasny". Forma -bert, pozbawiona śródgłosowego -h-, jest charakterystyczna dla nazw osobowych przekazywanych przez piśmiennictwo łacińskie, zaś forma -bart jest wynikiem obniżenia e > a. |