Imieniny obchodzą: Aleksander, Anastazja, Anna, Auksencja, Auksencjusz, Auksenty, Baldomer, Baldomera, Bazyli, Gabriel, Honoryna, Julian, Leander, Sierosława, Wiktor
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Alek, Olek, Oleś |
Aleksander (gr. Ἀλέξανδρος, aleksandros – obrońca ludzi) – imię męskie pochodzenia greckiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Nastazja |
|
Anastazja, Nastazja – żeński odpowiednik imienia Anastazy. Oznacza "zmartwychwstała, wskrzeszona". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Andzia, Aneczka, Ania, Anka, Anula, Anulka, Anusia, Hanna |
|
Anna, Hanna (hebr. חַנָּה hannāh — "łaska") — imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako "pełna wdzięku, łaski". W Polsce imię to występuje od 1229 roku w formie Anna oraz od 1311 roku w formie Hanna, ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania, Haniła(?), Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka. Nagłosowe h— można wyjaśnić jako przydech przed samogłoską znajdującą się na początku imienia lub jako wyraz wpływów niemieckich. Forma Hanna, jakkolwiek stała się imieniem nadawanym samodzielnie, w dalszym ciągu wraz z pochodnymi formami — również w czasach współczesnych — występuje jako spieszczenie imienia Anna. Inne formy pochodne: Anita, Aneta, Anika. |
|
Auksencja — imię żeńskie pochodzenia grecko-łacińskiego, oznaczające "kwitnąca". Pochodzi od nazwy rodowej utworzonej od gr. Auxēnōn, Auksanon, związanego z czasownikiem auksanō — "kwitnę". Istnieje przynajmniej sześciu świętych patronów tego imienia, w tym święty Auksencjusz z Bitynii. |
|
Auksencjusz — imię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego, oznaczające "kwitnący". Pochodzi od nazwy rodowej utworzonej od gr. Auxēnōn, Auksanon, związanego z czasownikiem auksanō — "kwitnę". Istnieje przynajmniej sześciu świętych o tym imieniu, w tym św. Auksencjusz z Bitynii. |
|
Auksenty — imię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego, oznaczające "kwitnący". Pochodzi od nazwy rodowej utworzonej od gr. Auxēnōn, Auksanon, związanego z czasownikiem auksanō — "kwitnę". Istnieje przynajmniej sześciu świętych patronów tego imienia, w tym święty z Bitynii. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Baldomar |
|
Baldomer, Baldomar — imię męskie pochodzenia germańskiego, złożone z elementów bald — "śmiały, odważny" i meri — "sławny". Patronem tego imienia jest św. Baldomer, mnich z Lyonu. Wbrew niektórym źródłom (zwł. francuskim), Baldomer nie jest oboczną formą imienia Waldemar. |
|
Baldomera – imię żeńskie pochodzenia germańskiego, złożone z elementów bald - "śmiała, odważna" i meri - "sławna". Patronem tego imienia jest św. Baldomer z Lyonu. |
|
Bazyli — imię męskie pochodzenia późnogreckiego. Pochodzi ono od przymiotnika "królewski, cesarski" (basíleios, od II wieku wymawiane basílios), od rzeczownika basileus — "król, wódz, cesarz". Jego formą oboczną jest Bazyliusz, a żeńskim odpowiednikiem — Bazyla. |
|
Gabriel (hebr. גַּבְרִיאֵל, arab. جبريل / جبرائيل ) - imię męskie pochodzenia semickiego. Wywodzi się od hebrajskiego słowa oznaczającego "mąż boży". Imię jednego z archaniołów, który zwiastował Najśw. Pannie Marii a jeszcze wcześniej przepowiedział Zachariaszowi narodziny jego syna - Jana Chrzciciela. Według islamu to Gabriel podyktował Koran prorokowi Mahometowi. Jest patronem: telegrafu, radia, telewizji, teledetekcji, dyplomatów i posłańców. |
|
Honoryna — żeńskie imię łacińskie, stanowiące żeński odpowiednik łacińskiego imienia Honoryn, utworzonego od Honoriusza przy pomocy przyrostka oznaczającego wyzwolenie i usynowienie. Patronką tego imienia jest św. Honoryna z Normandii. |
| Julian jest to imię męskie pochodzenia łacińskiego. Powstało w wyniku spolonizowania łacińskiego imienia Julianus. W Polsce występuje od XIII wieku. |
|
Leander – zlatynizowane imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się ze złożenia słów leon - "lew" i andros - "człowiek". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Sirosława |
|
Sirosława – staropolskie imię żeńskie, złożone z dwóch członów: Siro- ("pozbawiony czegoś") i -sława ("sława"). Mogło oznaczać "pozbawiona sławy". |
| Wiktor (łac. victor – zwycięzca) – imię męskie pochodzenia łacińskiego. |