Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Ania, Anicia, Anitka, Anusia, Aniusza, Nita, Niusia |
|
Anita – imię żeńskie, które powstało z hiszpańskiej zdrobniałej formy imienia Anna (hiszp. Ana). Istnieje też teza, że Anita jest skróconą formą Juanity – hiszpańskiego odpowiednika Joanny. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Andzia, Aneczka, Ania, Anka, Anula, Anulka, Anusia, Hanna |
|
Anna, Hanna (hebr. חַנָּה hannāh — "łaska") — imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako "pełna wdzięku, łaski". W Polsce imię to występuje od 1229 roku w formie Anna oraz od 1311 roku w formie Hanna, ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania, Haniła(?), Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka. Nagłosowe h— można wyjaśnić jako przydech przed samogłoską znajdującą się na początku imienia lub jako wyraz wpływów niemieckich. Forma Hanna, jakkolwiek stała się imieniem nadawanym samodzielnie, w dalszym ciągu wraz z pochodnymi formami — również w czasach współczesnych — występuje jako spieszczenie imienia Anna. Inne formy pochodne: Anita, Aneta, Anika. |
|
Bartłomieja - forma żeńska imienia Bartłomiej. Jego patronką jest św. Bartłomieja Capitanio. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Grazia, Grażka, Grażynka |
|
Grażyna (po litewsku Gražina od graži – piękna) – imię żeńskie pochodzenia litewskiego. Wymyślone przez Adama Mickiewicza dla tytułowej bohaterki jego poematu z 1823. |
|
Joachim – imię męskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "Bóg pocieszy, pokrzepi". Poświadczone w Polsce od XIV wieku w formach Jachym, Jochym, Joachym, Achym. |
|
Krystiana – żeński odpowiednik imienia Krystian, które powstało poprzez dodanie przyrostka -ianus, oznaczającego przynależność i/lub pochodzenie, do łacińskiego imienia Christinus/Cristinus. Oznacza "chrześcijanka, należąca do Chrystusa, Chrystusowa". Imię to jest poświadczone w Polsce od XIII wieku, w formie Krzys(z)tyjana, Krystyjana. Staropolskie formy pochodne: Krczona, Krzczona, Chryścijanica, Chrzczonka. |
|
Mirosława – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Miro- ("pokój, spokój, dobro") oraz -sława ("sława"). Mogło oznaczać "ta, która sławi pokój". |