Imieniny obchodzą: Alfons, Dariusz, Jakub, Jakubina, Krzysztof, Nieznamir, Olimpia, Rudolf, Rudolfa, Rudolfina, Walentyn, Walentyna
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Alfons – imię męskie pochodzenia germańskiego, powstałe ze złożenia członów al ("cały") lub adal ("szlachetny ród") oraz funs ("szybki, chętny, życzliwy"). Imię to zostało spopularyzowane w Polsce w XVIII i XIX wieku przez zakon redemptorystów, którego założycielem był św. Alfons Liguori. Popularność Alfonsa następnie spadła po przedstawieniu komedii Aleksandra Dumasa syna "Monsieur Alphonse" z 1873 r., pod wpływem której alfons w roli rzeczownika pospolitego zyskał w Polsce znaczenie sutener. Taka konotacja imienia Alfons nie ma charakteru ogólnoświatowego, i np. w Hiszpanii, w której imię to nosiło kilkunastu królów (d. prowincji hiszpańskich), również obecnie imię to jest dość często spotykane. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Darek, Dareczek, Daruś |
|
Dariusz – imię męskie pochodzenia perskiego. Zapożyczone z jęz. perskiego, gdzie miało formę Dārayavahuš, a zostało utworzone z elementów daraya — "posiadać" i vahu — "dobro" (w związku z tym pierwotne znaczenie imienia można objaśnić jako "ten, który jest dobry") poprzez gr. Dareios i następnie łacińskie Darius. Było to imię królów perskich. We współczesnym Iranie występuje w formie Dariusz, która, co ciekawe, w języku nowoperskim przyjęła się z greckiego[potrzebne źródło] – imię na przestrzeni wieków zatoczyło więc koło. Imię to, w odróżnieniu od swojego żeńskiego odpowiednika, którym jest Daria, znana w Polsce od średniowiecza, pojawiło się w Polsce z pewnością co najmniej w XVIII wieku, było jednak niezwykle rzadkie. Popularność zyskało w XX wieku. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakub, Jakób, Jakob, Jakow, Jekub, Jokob, Jokub, Jakusz, Jakuszek, Jakubek, Jakubko, Kusz, Kuszęt, Kuba, Kubek, Jaksa |
Jakub – imię męskie. Wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "zesłany by karać nas za nasze grzechy" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Imię to było znane w Mezopotamii w brzmieniu Ja-ah-qu-ub-el i w Egipcie Ja'qob-hr. Łączy się też to imię z arabskim słowem "jakub" – nagórnik. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakobina |
Jakubina - imię żeńskie pochodzenia biblijnego, odpowiednik męskiego imienia Jakub, które wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "niech Bóg strzeże" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Istnieje również etymologia, tłumacząca iż pochodzi ono od rdzenia יכב oznaczającego piętę (według tradycji patriarcha Jakub urodził się trzymając za piętę swojego brata Ezawa). Istnieje również imię Żaklina, które stanowi fonetyczny zapis francuskiego odpowiednika Jakubiny (Jacqueline). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Krzych, Krzysiek, Krzysio, Krzyszek, Krzysztofek, Krzyś |
|
Krzysztof – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa Christophoros, a dokładnie Christo-pheros powstałego ze złączenia słów Χριστος – Christos i φερω – phero – co w tłumaczeniu znaczy "niosący Chrystusa" w znaczeniu przynoszący Chrystusa lub też noszący w sobie Chrystusa. |
|
Nieznamir - staropolskie imię męskie, składające się z członów nie zna mir, czyli "nie zna miru (nie zna pokoju)". |
|
Olimpia — imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "mieszkanka Olimpu". Najważniejszą patronką tego imienia jest św. Olimpia, wdowa (IV/V wiek). |
|
Rudolf – imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słów oznaczających "sława wilka". Imię to zapisywano w Polsce od XII wieku, m.in. w formach Rodulfus, Rudolfus, Rudolf i Rudulf. Często występowało w rodach panujących Austrii i Niemiec. Jego żeńskimi odpowiednikami są Rudolfa i Rudolfina. |
|
Rudolfa, Rudolfina - imiona pochodzenia germańskiego; żeńskie odpowiedniki imienia Rudolf, które wywodzi się od słów oznaczających "sława wilka". |
|
Rudolfina, Rudolfa - imiona pochodzenia germańskiego; żeńskie odpowiedniki imienia Rudolf, które wywodzi się od słów oznaczających "sława wilka". Rudolfina utworzona jest przy użyciu sufiksu -ina, który służył do tworzenia imion zdrobniałych (por. Albertyna). |
|
Walentyn, Walenty – imię męskie pochodzenia łacińskiego, które wywodzi się od przydomka Valentinus, utworzonego z kolei od łac. valens – "mocny, silny, zdrowy". Imię to było notowane w Polsce od XIII w. w formie Valentinus, natomiast w formie Walenty i Walentyn – od XV w. (zapis formy Walentyn jest o niemal 30 lat późniejszy, niż formy Walenty). Imię to było popularne zwłaszcza w XVI w. |
|
Walentyna - żeński odpowiednik imienia Walenty, Walentyn. |