Imieniny obchodzą: Biruta, Dobrosław, Ema, Emilia, Felicjana, Flora, Franciszek, Gerard, Gerarda, Jan, Jaśmina, Pęcisław, Prot, Protazy, Roman
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Biruta (Birutė) - imię żeńskie pochodzenia litewskiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Dobek |
|
Dobrosław — staropolskie imię męskie złożone z członów Dobro- ("dobry") i -sław ("sława"), oznaczające tego, który "cieszy się dobrą sławą". Najstarszy znany zapis tego imienia pochodzi z 1230 roku. Dobrosław występuje także w licznych innych językach słowiańskich, tj. w języku czeskim, bułgarskim, serbskim, chorwackim, słoweńskim i ruskim. Istniały także odpowiedniki znaczeniowe tego imienia w sanskrycie, np. imię jednostopniowe Su-śravas- ("miej/masz dobrą sławę") lub dwustopniowe, jak Pra + su-śruta ("bądź/jest bardzo dobrze sławny"); człon su- oznacza "dobrze, dobry". |
|
Inne formy i zdrobnienia: emma |
|
Ema, Emma – imię żeńskie pochodzenia germańskiego, od imienia Erma, które było skróconą formą imion zaczynających się od Erm- i Irm-. W języku polskim niemal równie często jest spotykana forma Emma. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Emilcia, Emilka, Mila, Milcia, Milka |
|
Emilia- imię rzymskie pochodzenia etruskiego, ukształtowane w języku łacińskim. Pochodzi od nazwy rzymskiego rodu Emiliuszów i oznacza osobę gorliwą, pilną, żarliwą. "Aemulus" (emulus) po łacinie znaczy "zawodnik, rywal, konkurent", może też oznaczać kogoś, kto się gorliwie o coś stara. W Polsce znane od XV w. Popularność zyskało na przełomie XVIII i XIX w. Obecnie imię Emilia noszą 109 472 Polki (w 2001 r. – 115 552), a w rzadszej formie Emila – 777 (w 2001 r. – 759). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Felicjanna |
|
Felicjana, Felicjanna - żeński odpowiednik imienia Felicjan |
|
Flora — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, pochodzące od imienia rzymskiej bogini kwiatów i wiosny. W Polsce po raz pierwszy poświadczone w 1375 roku. Jego męskim odpowiednikiem jest imię Florus. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Franek, Franuś |
Franciszek - imię męskie wywodzące się z języka germańskiego oznaczającego człowieka wolno urodzonego. Stało się popularne dzięki św. Franciszkowi z Asyżu, on też jako pierwszy nosił to imię. |
|
Gerard, Gerhard – imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słów oznaczających "oszczep", "silny" lub "odważny". |
|
Gerarda — imię żeńskie; żeński odpowiednik germańskiego imienia Gerard, złożonego z członów ger–, gari– — "oszczep", i –hard — "mężny, mocny, trwały". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Jaśmina – imię żeńskie, wywodzące się od perskiego jāsämin, od którego pochodzi słowo jaśmin. Do Polski trafiło na nieco szerszą skalę za pośrednictwem języka angielskiego i być może niemieckiego (w którym to języku imię to jest z kolei identyfikowane jako współczesne, stanowiące wynik wpływów angielskich i francuskich). Z drugiej strony, nadanie imienia Jaśmina w Polsce odnotowano już w latach dwudziestych. |
|
Pęcisław, Pęcsław, Pęcław, Pęsław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Pęci- ("droga, wędrówka") i -sław ("sława"). Oznacza "ten, który podąża drogą sławy". |
|
Prot — imię męskie pochodzenia greckiego. Powstało poprzez użycie w charakterze imienia gr. liczebnika prōtos - "pierwszy" lub skrócenie takich dwuczłonowych imion greckich, jak Protagoras, Protarchos, Protonikos, Protogenes. |
|
Protazy - imię męskie pochodzenia greckiego. Powstało na gruncie jęz. greckiego jako spieszczona forma imion dwuczłonowych typu Prōtarchos. Po grecku zapisywano je Prōtās. Imię znane z Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. |
| Roman (łac. romanus - rzymski) – imię męskie pochodzenia łacińskiego. |