Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Budziwoj, Budźwoj - staropolskie imię męskie, złożone z członów Budzi-, Budź- ("budzić") i -woj ("wojownik"). Oznacza "tego, który budzi wojowników, wzywa do walki". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Dezyderiusz - oboczna forma imienia Dezydery. |
|
Dezydery - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa desiderius oznaczającego "upragniony". Imię to jest obecne w Polsce od XIII wieku. Posiada alternatywną formę Dezyderiusz, a jego żeńskim odpowiednikiem jest Dezyderia. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Emilcia, Emilka, Mila, Milcia, Milka |
|
Emilia- imię rzymskie pochodzenia etruskiego, ukształtowane w języku łacińskim. Pochodzi od nazwy rzymskiego rodu Emiliuszów i oznacza osobę gorliwą, pilną, żarliwą. "Aemulus" (emulus) po łacinie znaczy "zawodnik, rywal, konkurent", może też oznaczać kogoś, kto się gorliwie o coś stara. W Polsce znane od XV w. Popularność zyskało na przełomie XVIII i XIX w. Obecnie imię Emilia noszą 109 472 Polki (w 2001 r. – 115 552), a w rzadszej formie Emila – 777 (w 2001 r. – 759). |
|
Eufrozyna – imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa euphrosýne oznaczającego radość. Eufrosyne była jedną z mitologicznych Gracji, bogiń wdzięku i radości. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Iwon |
|
Iwo, Iwon - imię męskie pochodzenia germańskiego (ewentualnie celtyckiego). Wywodzi się najprawdopodobniej od słowa iwa oznaczającego "drzewo cisowe, łuk z cisowego drewna" lub wierzba, lecz może to też być bretońska (iroszkocka) forma imienia Jan przeniesiona z jęz. greckiego Ιωάννης. Forma Iwon powstała pod wpływem łacińskim. W Polsce imię Iwo zanotowano już w 1206 roku. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Iwonka, Iwa, Iwana |
|
Iwona — żeński odpowiednik imienia Iwo. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Michałek, Michaś, Misiek, Miś |
|
Michał (hebr. מִיכָאֵל – Mîkhā’ēl) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od imienia jednego z archaniołów. Po hebrajsku znaczy "któż [jest taki] jak Bóg". |