Imieniny obchodzą: Bernard, Celina, Dobromił, Elżbieta, Hilary, Klementyn, Klementyna, Nunilona, Pelagia, Samuel, Urszula, Wszebora
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
| Bernard – imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczajacego "silny niedźwiedź". (staroniemieckie: bero, bern – niedźwiedź i hart – silny). Wśród patronów – św. Bernard z Clairvaux. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Celinka, Celka, Celia, Celimena |
|
Celina - imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa cealum oznaczającego "niebo". Imię to pojawiło się w Polsce dopiero w XIX wieku, występowało i nadal występuje rzadko. |
|
Dobromił - męski odpowiednik imienia Dobromiła, nienotowany w źródłach staropolskich. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Ela, Eliza, Elka, Elunia, Elza, Elżbietka, Elunia, Beta, Betka, Bieta, Bietka, Betina, Halszka, Ilza, Liza |
Elżbieta – imię żeńskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od hebrajskiego słowa אלשבת eliszebeth oznaczającego "Bóg mą przysięgą". |
|
Hilary (łac. laris, z gr. larós – wesoły, pogodny, radosny) – imię męskie pochodzenia łacińsko-greckiego. |
|
Klementyn — imię męskie pochodzace od imienia Klemens. Patronem tego imienia jest św. Klementyn, wspominany razem ze świętymi św. Filomenem i Teodotem. |
|
Klementyna – żeński odpowiednik imienia Klementyn. Imieniny obchodzi 21 października, na cześć św. Klementyny, jednej z towarzyszek św. Urszuli, oraz 29 listopada, na cześć bł. Marii Klementyny Anuarity Nengepeta. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Nunila, Neonila, Neonilla |
|
Nunilona, Nunila - imię żeńskie. Jego patronką jest święta Nunilona. Formą tego imienia, spotykaną w krajach wschodniosłowiańskich, jest Neonila lub Neonilla. |
|
Pelagia - żeński odpowiednik imienia Pelagiusz. Pochodzi z języka greckiego od przymiotnika pelagios. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Sach, Sachan, Sachaniec, Sachno, Sachoń, Sasz, Samek, Samko, Samo, Samota |
|
Samuel — imię męskie pochodzenia biblijnego, które wywodzi się od hebrajskiego Šemū'el, oznaczającego "jego imieniem jest Pan". W Polsce imię to jest poświadczone od 1401 roku, a w XVII wieku należało do najpopularniejszych imion szlacheckich. Nosił je ostatni z sędziów izraelskich oraz pięciu innych świętych katolickich. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Ula, Uleńka, Ulka, Urszulka, Usia, Uśka |
|
Urszula — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, od łacińskiego przydomka Ursula, który stanowi zdrobnienie od wyrazu pospolitego ursa (niedźwiedzica); można je zatem tłumaczyć jako "niedźwiedziczka". W Polsce imię to notowano od XIV wieku w formie Urszula (od 1367 roku) i Orszula (także od 1367 r.), a także łacińskiej Ursula. Możliwe staropolskie zdrobnienia: Ula; z łac. przyrostkiem: Ulita, wschodniosł.: Ulicha. Przez stulecia imię Urszula było rzadkie, a w XIX wieku uchodziło za staromodne i pretensjonalne. Popularność zyskało w XX wieku. |
|
Wszebora, Świebora, Siabora, Szabora, Szebora – staropolskie imię żeńskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -bora ("walczyć, zmagać się"). Mogło oznaczać "ta, która zawsze podejmuje walkę". |