Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Balbin - (łac. balbinus - jąkała) imię męskie pochodzenia łacińskiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Festus – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "święto" lub "festiwal". Pojawia się w Nowym Testamencie jako przydomek rzymskiego urzędnika. Jest to imię dwóch świętych katolickich. |
|
Honorat - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "szanowany", "darzony szacunkiem". Wśród patronów tego imienia - św. Honorat z Arles i bł. Honorat Koźmiński. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Temistokles — imię męskie pochodzenia greckiego (gr. Θεμιστοκλης), oznaczające "chwała prawa", złożone z członów θεμιστος (themistos) — "prawa, obyczaju" i κλεος (kleos) — "chwała, sława". Imię to nosił ateński polityk Temistokles, a w Kościele katolickim jego patronem jest św. Temistokles (III wiek). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Tom, Tomaszek, Tomcio, Tomek, Tomeczek, Tomko, Tomuś |
|
Tomasz (aram. תום, tôma – „bliźniak”, gr. dídymos, stąd greckim odpowiednikiem znaczeniowym Tomasza jest imię Dydym, Dydymus) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Nosił je jeden z apostołów. |
|
Tomisław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Tomi- (tomiti - "dręczyć, męczyć") i -sław ("sława"). Mogło oznaczać np. "tego, którego dręczy potrzeba sławy", "tego, który jest udręczony sławą" lub "ten, który dręczy innych swą sławą". Żeński odpowiedniki: Tomisława. |