Imieniny obchodzą: Anna, August, Bronisław, Bronisława, Idzi, Melecjusz, Miłodziad, Ruta, Sykstus, Wiktor
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Andzia, Aneczka, Ania, Anka, Anula, Anulka, Anusia, Hanna |
|
Anna, Hanna (hebr. חַנָּה hannāh — "łaska") — imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako "pełna wdzięku, łaski". W Polsce imię to występuje od 1229 roku w formie Anna oraz od 1311 roku w formie Hanna, ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania, Haniła(?), Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka. Nagłosowe h— można wyjaśnić jako przydech przed samogłoską znajdującą się na początku imienia lub jako wyraz wpływów niemieckich. Forma Hanna, jakkolwiek stała się imieniem nadawanym samodzielnie, w dalszym ciągu wraz z pochodnymi formami — również w czasach współczesnych — występuje jako spieszczenie imienia Anna. Inne formy pochodne: Anita, Aneta, Anika. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
| August – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od przymiotnika augustus, nadanego jako przydomek Oktawianowi przez Senat i oznaczającego "dostojny, boski, majestatyczny, poświęcony, święty, czcigodny, pomyślny, wzniosły". Przymiotnik ten pochodzi od rzeczownika augur i pierwotnie odnosił się tylko do rzeczy, tłumacząc się jako "uświęcony przez (dobre) przepowiednie, znaki" lub "przedsięwzięty pod sprzyjającymi znakami". Po raz pierwszy imię August zostało poświadczone w Polsce w 1349 roku, w łac. formie Augustus. |
|
Bronisław, Bronsław, Barnisław, (zniem.) Brunisław, Brosław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Broni- ("bronić, strzec") i -sław ("sława"). Być może znaczyło "ten, kto broni sławy". Skróconą formą tego imienia był Brosław. |
|
Bronisława – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Broni- ("bronić, strzec") i -sława ("sława"). Być może znaczyło "ta, która broni sławy". |
|
Idzi - imię męskie pochodzenia greckiego. Jest spolszczeniem łacińskiego imienia Egidiusz o źródłosłowie greckim. |
|
Melecjusz — imię męskie pochodzenia greckiego, które przedostało się do Polski za pośrednictwem łaciny, pierwotnie zdrobnienie od gr. imienia Mélēs (Mélētos), którego znaczenie łączy się z gr. mélō — "troszczyć się". W średniowiecznej Polsce notowano to imię od 1370 roku w nast. formach i zdrobnieniach: (wschodniosłowiańska) Mełenty(j) // Mielenty(j), Mełenytn // Mielentyn, Mielent // Mielęt, Mielen //Mieleń, (wsł.) Mela //Miela, Mielanko, Mielech, Mielesz, Mieleszka, Mieleszko, Mieliszko, Miel(ko), Mileszko ( = Mieleszko), (wsł.) Mieniak, Mień, Mieńko. Święci o tym imieniu pojawiają się w literaturze przynajmniej ośmiokrotnie. |
|
Miłodziad – staropolskie imię męskie, złożone z członów Miło- ("miły") -dziad ("dziad, przodkowi"). Mogło oznaczać "miłego swojemu dziadkowi" albo "miłującego swojego dziada". |
|
Ruta - imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego. Oznacza ono "wierna towarzyszka". |
|
Sykstus, Sykst – imię przejęte poprzez łacinę z greki, pochodzące od greckiego imienia Ksustos (ksustós - "wygładzony, elegancki"), w którym przez analogię do łacińskiego imienia Sextus (Sekstus – "szósty") doszło do przestawienia głosek. Imię to było nadawane w Polsce od średniowiecza, poświadczone w formie pochodnej Syksta (m.) oraz w 1265 roku w łac. formie Sixtus; możliwe staropolskie zdrobnienia: Syc, Syc(z)ek, Syc(z)ko, Sych, Sychno, Sychta, Sysz, Syszek, Syszka, Syszko. Istnieje 5 świętych katolickich o tym imieniu. |
| Wiktor (łac. victor – zwycięzca) – imię męskie pochodzenia łacińskiego. |