Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Benigna — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego; żeński odpowiednik imienia Benignus, Benigny. Pochodzi od przymiotnika benigna, oznaczającego "dobroduszna, uprzejma, przyjazna, życzliwa", który następnie stał się przydomkiem, a później imieniem. W Polsce po raz pierwszy zanotowane w XIV wieku, jednak w odniesieniu do osoby żyjącej w wieku XI. Patronką tego imienia jest bł. Benigna z Wrocławia (Trzebnicy), dawniej uważana za patronkę Polski. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Cieszysław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Cieszy- ("cieszyć") i -sław ("sława"). Oznaczałoby więc "tego, którego cieszy sława". Zob. też Ciesław i Ciechosław. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Danka, Daniś, Danna, Danusia, Danuś, Danuśka, Danutana, Danute, Danutta, Danyta |
|
Danuta – imię żeńskie prawdopodobnie pochodzenia litewskiego, od słowa "danutie" (będące połączeniem znaczeń niebo i córka) lub łacińskiego, od słowa "donata" (darowana przez Boga). Może również wywodzić się z południowosłowiańskich imion Dana, Danka, Danica. Oznacza dziecko darowane przez Boga. W Polsce to imię notuje się od XIV w. |
|
Igor — imię męskie pochodzenia skandynawskiego, przekształcone z pierwotnego Ingwar (Ingvarr), na gruncie języka staroruskiego. Imię to jest złożone z członów: Ing-, prawdopodobnie pochodzącego od imienia jednego z bogów germańskich, oraz -war, pochodzącego najprawdopodobniej od staro-wysoko-niemieckiego słowa wart - stróż, pasterz. Imię to nosił wielki książę kijowski, czernihowski i moskiewski z XII wieku św. Igor, którego wspomina się 5 czerwca. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Małobąd — staropolskie imię męskie, zrekonstruowane na podstawie nazwy wsi Małobądz w pow. olkuskim i Małobądz, obecnie dzielnicy Będzina, złożone z członów Mało- ("mało") i -bąd ("być, istnieć, żyć"). |
|
Remigiusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego (łac. Remigius, fr. Rémy lub Remi, wł. i hiszp. Remigio, ros. Рэмигий, rum. Remigiu). Wywodzi się od łacińskiego rzeczownika remigium, oznaczającego "wiosło". Znaczenie imienia to: "wioślarz" lub "wytwórca wioseł". W Polsce występuje od XIV w. Remigiusz imieniny obchodzi: 13 stycznia (wspomnienie w polskim Kościele katolickim świętego Remigiusza, biskupa Reims z VI w., który ochrzcił króla Franków Chlodwiga, według nowego martyrologium Rzymskiego – wcześniej obowiązywała data 1 października), 20 lipca i 18 października. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Tenia, Terenia, Tereska, Terka |
Teresa – imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "mieszkanka wyspy Thera (znanej dziś jako: Santoryn)". |