Imieniny obchodzą: Alfons, Arnolf, Festus, January, Konstancja, Marta, Odo, Sydonia, Teodor, Trofim, Więcemir, Wilhelmina, Zuzanna
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Alfons – imię męskie pochodzenia germańskiego, powstałe ze złożenia członów al ("cały") lub adal ("szlachetny ród") oraz funs ("szybki, chętny, życzliwy"). Imię to zostało spopularyzowane w Polsce w XVIII i XIX wieku przez zakon redemptorystów, którego założycielem był św. Alfons Liguori. Popularność Alfonsa następnie spadła po przedstawieniu komedii Aleksandra Dumasa syna "Monsieur Alphonse" z 1873 r., pod wpływem której alfons w roli rzeczownika pospolitego zyskał w Polsce znaczenie sutener. Taka konotacja imienia Alfons nie ma charakteru ogólnoświatowego, i np. w Hiszpanii, w której imię to nosiło kilkunastu królów (d. prowincji hiszpańskich), również obecnie imię to jest dość często spotykane. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Arnulf |
|
Arnulf, Arnolf — imię męskie pochodzenia germańskiego. Pierwszy człon imienia stanowi arn — staro-wysoko-niemiecki (stwniem.)-frankoński, średnio-dolno-niemiecki (śrdniem.) arn ("orzeł"); drugim członem jest wolf — germ. wulfa > wolfa ("wilk"); stwniem. wolf. Formy z -ulf są odbiciem zromanizowanego germ. -wulf. Wariantami drugiego członu są: -wulf, który stanowi kontynuację najstarszej, germańskiej formy, zachowanej w śrdniem. i dolnoniemiecki (dniem.), oraz -wolf, kontynuacja młodszej formy germańskiej, przejętej przez stwniem., średnio-wysoko-niemiecki (śrwniem.) i nowoniemiecki. Imię to notowane było w Polsce już w średniowieczu, w formie (Arnolf) (1219), Arnolfus, (Arnulf) (1435). Niektóre możliwe staropolskie zdrobnienia: Arnek, Arnko. Imię to jest interpretowane przez niektórych jako "mąż mocny, przebiegły i roztropny". W Kościele katolickim istnieje prawie dwudziestu świętych Arnulfów/Arnolfów. |
|
Festus – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "święto" lub "festiwal". Pojawia się w Nowym Testamencie jako przydomek rzymskiego urzędnika. Jest to imię dwóch świętych katolickich. |
|
January – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od imienia boga Janusa. |
|
Konstancja – żeńska forma imienia Konstancjusz, wywodzącego się od wyrazu pospolitego constans "niezmienny, stały". Imię zapisano w Polsce już w XIII wieku, nosiły je m.in. księżniczki piastowskie: córka Henryka II Pobożnego, córka Przemysła I, a także córka Bernarda Świdnickiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Marcia, Marteczka, Martunia, Martusia |
Marta – imię żeńskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się z aramejskiego słowa mar(a)tha, marta, oznaczającego "pani domu, gospodyni, pani". W Polsce po raz pierwszy zanotowano je w 1265 roku. Do dawnych zdrobnień zaliczała się np. Marusza (wsł., od wsł. Marchwa), oraz m.in. Marocha, Marsza, Marszka, Marucha, Maruchna, Maruszka (też od innych imion na Ma-, np. od Małgorzaty). Istnieje ponad 10 świętych katolickich o tym imieniu. |
|
Odo, Odon - imię męskie pochodzenia germańskiego. W języku starowysokoniemieckim zapisywano je jako Audo, Odo, Oddo, Oto, Otto, Hotto. Wywodzi się od germańskiego słowa *audha ("dziedzictwo, majątek"). Mogło być też skróceniem dawnych imion germańskich takich jak Audobercht, Audomar, Otmar, Otfried, Otokar. Popularne było w średniowieczu, nosiło je wielu cesarzy i książąt niemieckich z dynastii Ludolfingów. W polszczyźnie pojawiło się już u zarania jej dziejów, gdyż w 1000 roku ówczesny książę Bolesław nazwał tak swego syna. W najwcześniejszych zapiskach pojawiały się formy Otto i Oto, później także Hoto i Hotto. Znajdująca się także w użyciu wersja Otton, Odon powstała pod wpływem języka łacińskiego w wyniku odmiany fleksyjnej (analogicznie do np. Hugo, Hugon). |
|
Sydonia — imię żeńskie pochodzące z łaciny, oznaczające "kobieta z miasta Sydon". Imię to pojawiło się w Polsce w XIX w. Uważano niekiedy, że czeskie imię Zdenka jest odpowiednikiem Sydonii, niemniej rozpowszechnienie tego pierwszego imienia już w XII-XIII wieku i względna rzadkość Sydonii powodują, że należy zakładać, iż imion tych nie łączy ze sobą związek. |
| Teodor (gr. theos + dorón – bóg + dar, tj. "dar boży, darowany przez boga") – imię męskie pochodzenia greckiego. W Polsce nadawane co najmniej od XIII w., i zapisywane m.in. w formach: Tader, Chodor (wschsł.), Teodor, Todor, C(z)ader, C(z)eder. Odpowiednikiem znaczeniowym tego imienia wśród imion staropolskich jest Bożydar, Bogdan, Bohdan. Istnieje ponadto imię greckie złożone z tych samych członów w odwrotnej kolejności: Doroteusz (którego żeńskim odpowiednikiem jest Dorota). Hebrajskim odpowiednikiem znaczeniowym jest Matatjahu czyli Maciej. Rosyjskim odpowiednikiem jest Fiodor. |
|
Trofim — imię męskie, które pochodzi od greckiego słowa tróphimos, które znaczy "żywiący, pożywny". Istniało kilku świętych o tym imieniu. Dawniej było ono częściej nadawane na obszarze działania Kościoła wschodniego, niż Kościoła katolickiego. |
|
Więcemir, Więcemiar, Więcemier, Więcmier – staropolskie imię męskie, złożone z członów Więce- ("więcej") i -mir ("pokój, spokój, dobro"). Oznacza "tego, który przysparza pokoju". |
|
Wilhelmina - żeński odpowiednik imienia Wilhelm. Patronką tego imienia jest św. Emilia Maria Wilhelmina de Rodat. |
| Zuzanna — imię żeńskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od hebrajskiego imienia שׁוֹשַׁנָּה — szoszana, zapożyczonego przez język grecki, a pochodzącego od hebr. słowa שׁוֹשָׁן — szoszan, oznaczającego "lilia", co z kolei prawdopodobnie wywodziło się od egipskiego seszen, czyli "lotos". W Polsce imię to jest notowane w dokumentach od 1265 roku, w formach Zuzanna//Żużanna, a także pochodnych: Zanna//Żanna, Zanka//Zańka, Ożanka (zob. też Ożanna), Zużka, Zuchna, Oszka. |