Imieniny obchodzą: Aleksander, Aleksandra, Alicja, Eryk, Feliks, Klaudia, Liboriusz, Myślibor, Sandra, Teodot, Wenancjusz
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Alek, Olek, Oleś |
Aleksander (gr. Ἀλέξανδρος, aleksandros – obrońca ludzi) – imię męskie pochodzenia greckiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Ala, Alka, Ola, Oleńka, Olesia, Olka |
|
Aleksandra (gr. Αλεξάνδρα) – żeński odpowiednik greckiego imienia Aleksander (aleksandros - obrońca ludzi). Imię Aleksandra w Polsce weszło w użycie ok. XIV wieku, a spopularyzował je m.in. Henryk Sienkiewicz, nadając to imię bohaterce "Potopu". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Ala, Alka, Alusia |
|
Alicja – imię żeńskie, pochodzenia niejasnego. Łączone z pochodzeniem anglosaskim bądź starogermańskim. Znaczenie niejasne, najczęściej uchodzi za angielską formę niemieckiego imienia Adelajda (kobieta o szlachetnym usposobieniu). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Eryczek |
|
Eryk – imię męskie pochodzenia skandynawskiego. Nadawane wielu jarlom i królom szwedzkim i duńskim. Pochodzenie tego imienia podaje się ze staro-wysoko-niemieckiego, gdzie era – honor, cześć oraz richi – bogaty. Całość zaś oznacza osobę zasobną w honor. Jego popularność sięga czasów króla szwedzkiego Eryka zmarłego w 1160. Drugie spotykane znaczenie to "Wieczny władca" od ei(r) co oznacza w staronordyjskim "wieczny" i ríkr – w staronordyjskim "władca". |
| Feliks (łac. felix - łaskawy, szczęśliwy) - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Jego żeński odpowiednik to Feliksa i Felicja. W innych językach na ogół w formie Felix. Dawniej popularne było także jego polskie "tłumaczenie" - Szczęsny. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Klaudynka, Klaudeńka, Klaudusia, Klaudzia |
|
Klaudia (łac. Claudia) - imię żeńskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od nazwy rzymskiego rodu Klaudiuszów. Imię Klaudia nosiły wszystkie kobiety z tego rodu. Istnieją trzy święte katolickie o tym imieniu. Istnieje też pochodna forma tego imienia: Klaudyna. |
|
Liboriusz — imię męskie, powstałe od zlatynizowanego hebrajskiego Libba, co oznacza "natchniony". |
|
Myślibor — staropolskie imię męskie, złożone z członów Myśli- ("myśleć") i -bor ("walczyć, zmagać się"). Być może oznaczało "tego, który myśli o walce" albo "tego, który obmyśla walkę". |
|
Sandra – żeńskie imię powstałe jako usamodzielnione zdrobnienie imienia Aleksandra; może stanowić również zdrobnienie od Kasandry. W Polsce Sandra zaczęła być sporadycznie nadawana prawdopodobnie w latach 20. XX w., a większą popularność zdobyła w latach osiemdziesiątych. |
|
Teodot — imię męskie pochodzenia greckiego, od gr. imienia Θεοδοτος (Theodotos), które oznaczało "ofiarowany Bogu", z θεος (theos) — "Bóg" i δοτος dotos — "dany". Jest to imię wielu świętych i męczenników. |
|
Wenancjusz – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa venans - "polujący". Jego formą oboczną jest Wenanty. |