Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Alba — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, pochodzące od łac. Albus/a, od albus "jasny, biały, świetlisty". W Polsce spotykane bardzo rzadko, choć notowane już w średniowieczu. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
Antoni – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Pochodzi od Antonius (Antoninowie), znaczącego rodu w starożytnym Rzymie. |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Antonin – imię pochodzenia łacińskiego, powstałe od męskiego imienia Antoni. Jego żeńskim odpowiednikiem jest Antonina. Imię to nosili liczni święci. |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Antonina — imię żeńskie; żeński odpowiednik imienia Antonin; uformowany przy użyciu przyrostka -inus, -ina, oznaczającego przynależność lub pochodzenie, przydomek od nazwy rodowej rodu Antoniuszów. W Polsce Antonina pojawiła się później niż obecna od średniowiecza Antonia; notowana jest co najmniej od 1637 roku. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz
|
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Marian – imię męskie pochodzenia łacińskiego, które oznacza należący do Mariusza, do rodu Mariuszów. |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Marianna - żeński odpowiednik imienia Marian. Potoczne jest ono często błędnie rozumiane jako wynik złożenia dwóch innych imion: Marii i Anny, analogicznie do angielskiego imienia Maryann. Imię Marianna jest w Polsce znane od średniowiecza i aż do XIX wieku było jednym z najczęściej nadawanych imion – zamiast imienia Maria, które było uznawane za święte i zarezerwowane dla matki Jezusa Chrystusa. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Ninka, Nineczka, Ninusia
|
|
Nina – imię żeńskie o niejasnej etymologii, w Polsce dawniej znane jako zdrobnienie imienia Janina lub Antonina. Prawdopodobnie pochodzi od imienia Ninos, noszonego przez mitycznego założyciela Niniwy i imperium asyryjskiego. Patronka tego imienia, św. Nina (Nino), znana również jako Krystiana (Christiana - "chrześcijanka"), przyniosła chrześcijaństwo do Gruzji. |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Przemił, Przemieł — staropolskie imię męskie, złożone z członów Prze- ("przez" i wiele innych znaczeń) i -mił, -mieł ("miły"). Być może oznaczało "najmilszy". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Rosław
|
|
Rościsław — staropolskie imię męskie, złożone z członów Rości- ("rośnie") oraz -sław ("sława"). Może oznaczać "ten, którego sława rośnie". Od tego imienia mogły pochodzić formy skrócone typu Rosław. |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Sulpicjusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego, pierwotnie nazwisko. Jego etymologia jest niejasna, można przypuszczać, że etruska. |
Link do tej strony: