Imieniny obchodzą: Andrzej, Fidol, Germeriusz, Honorat, Jan, Jędrzej, Małgorzata, Szymon, Trzebomysł, Ubald, Wieńczysław, Wiktorian, Wiktoriana
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Andruszko, Andrzejek, Jędrek, Jędruś, Jędrzejek, Ondrzejek, Ondraszek, Ondrysz, Jędrzej |
Andrzej – imię męskie pochodzenia greckiego. Pochodzi od greckiego imienia będącego zdrobnieniem od imion złożonych zawierających wyraz aner – "człowiek, mężczyzna" (inne źródło tłumaczy je też jako: "dzielny, mężny"). Nosił je jeden z apostołów. Imię występuje także w Biblii. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Fidol — imię męskie nieznanego pochodzenia. Na gruncie łacińskim, który jest najbardziej prawdopodobny, może ono stanowić formę pochodną od przydomka Fidus — "zawierający, wierny, bezpieczny". Imię to moze także wywodzić od gr. Pheidolās — "współprzysięgający", lub posiadać pochodzenie celtyckie, oznaczając "człowiek z lasu". Patronem tego imienia jest św. Fidol, opat. |
|
Germeriusz — imię męskie pochodzenia germańskiego w zlatynizowanej formie, składające się z członów gern- ("włócznia") i -mer (lub -mar; "sławny"). Patronem tego imienia jest św. Germeriusz, biskup Tuluzy. |
|
Honorat - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "szanowany", "darzony szacunkiem". Wśród patronów tego imienia - św. Honorat z Arles i bł. Honorat Koźmiński. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Jędrzej — imię męskie pochodzenia greckiego, wariant imienia Andrzej, którego pierwsze poświadczenie pochodzi z 1390 roku. Świadomość pochodzenia Jędrzeja od Andrzeja utrzymała się i Jędrek, zwłaszcza w niektórych regionach, funkcjonuje jako spieszczenie imienia Andrzej. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Gocha, Gosia, Gośka, Macha, Machna, Mana, Małgorzatka, Małgosia, Małgoś, Małgośka, Masza, Maszka |
Małgorzata - imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od greckiego słowa margarites oznaczajacego "perła". Formy powstałe od Małgorzaty to Greta i Ryta. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Szymcio, Szymek, Szymonek, Szymuś, Symeon |
|
Szymon (hebr. שמעון Szim'eon – "Bóg wysłuchał") – imię męskie pochodzenia biblijnego. Początkowo stosowana w polskich przekładach Biblii forma tego imienia to rzadziej dziś używany, bardziej rozpowszechniony na Wschodzie Symeon. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Trzebiemysł |
|
Trzebiemysł, Trzebomysł — staropolskie imię męskie, złożone z członów Trzebie- ("czyszczenie, trzebienie, ofiara") i -mysł ("myśleć")[1];według innej interpretacji, odnoszącej człon Trzebie- do scs. trěba ("sprawa, ofiara") i po-trěba ("potrzeba") mogło ono oznaczać "tego, którego potrzebą jest myślenie", "myślącego, mądrego"[2]. |
|
Ubald, Hubald – imię męskie pochodzenia germańskiego. Powstało ze słów hyg i bald, a oznacza "silny ratownik". |
|
Wieńczysław - słowiańskie imię męskie utworzone w czasach nowszych; jego zapisy pojawiają się dopiero w XVIII wieku. Prawdopodobnie powstało przez analogię do imion staropolskich i miało oznaczać "ten, którego wieńczy sława". Inną hipotezą jest powstanie tego imienia w wyniku specyficznego odczytania imienia Więcesław, być może za pośrednictwem języka rosyjskiego (Wiaczesław). |
|
Wiktorian — łacińskie imię męskie, pierwotnie przydomek utworzony poprzez dodanie przyrostka –ianus do imienia Wiktor. Żeński odpowiednik tego imienia, Wiktoriana, jest notowana w Polsce od średniowiecza. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Wiktorianna, Wiktorzyjana |
|
Wiktoriana, Wiktorianna — łacińskie imię żeńskie, pierwotnie żeńska odmiana przydomka utworzonego poprzez dodanie przyrostka –ianus do imienia Wiktor; żeński odpowiednik imienia Wiktorian. Notowana w Polsce od średniowiecza w formie Wiktorzyjana. |