Imieniny obchodzą: Alan, Andrzej, Benedykt, Dzierżysław, Eustachy, Faust, Faustyn, Jędrzej, Maria, Stefan
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Alan – imię pochodzenia najprawdopodobniej celtyckiego. Może też wywodzić się od nazwy irańskiego plemienia Alanów. Znaczenie tego imienia nie jest dokładnie znane, prawdopodobne znaczenia: |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Andruszko, Andrzejek, Jędrek, Jędruś, Jędrzejek, Ondrzejek, Ondraszek, Ondrysz, Jędrzej |
Andrzej – imię męskie pochodzenia greckiego. Pochodzi od greckiego imienia będącego zdrobnieniem od imion złożonych zawierających wyraz aner – "człowiek, mężczyzna" (inne źródło tłumaczy je też jako: "dzielny, mężny"). Nosił je jeden z apostołów. Imię występuje także w Biblii. |
| Benedykt - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa benedictus, oznaczającego "tego, o którym się dobrze mówi"; "tego, któremu się dobrze życzy". Używane od czasów Benedykta z Nursji, założyciela opactwa benedyktyńskiego na Monte Cassino. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Dzirżysław, Dziersław, Dzirsław |
|
Dzierżysław, Dzirżysław, Dziersław, Dzirsław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Dzierży- ("trzymać") i -sław ("sława"). Oznaczało prawdopodobnie "tego, który posiada sławę". |
|
Eustachy — imię męskie pochodzenia greckiego, którego znaczenie można objaśnić jako "kwitnący", "płodny". Jego oboczną formą jest imię Eustachiusz. Żeńska forma tego imienia: Eustachia. |
|
Faust (łac. faustus - błogi, szczęśliwy) — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus), i oznaczające "szczęśliwie rosnący". Łacińska grupa, od której imię to pochodzi (faustus — "błogi, pomyślny", ale także faveo, favi, fautum — "sprzyjać, być przychylnym") nie ma pochodzenia indoeuropejskiego oraz pewnych odpowiedników w żadnym języku indoeuropejskim. Faustus już w epoce klasycznej zaczął wychodzić z roli imienia i występować w funkcji przydomka (cognomen). W Polsce po raz pierwszy zapisano to imię w 1488 roku. Jego patronem jest św. Faust (III wiek). |
|
Faustyn — imię męskie pochodzenia łacińskiego, wywodzące się od rzymskiego nazwiska Faustinus, które pierwotnie oznaczało "pochodzący od Fausta, należący do Fausta". Imię to nosiło wielu świętych. Jednym z bardziej znanych jest św. Faustyn, wspominany 15 lutego ze swoim bratem, św. Jowitą. Łacińska grupa, od której imię to pochodzi (faustus — "błogi, pomyślny", ale także faveo, favi, fautum — "sprzyjać, być przychylnym") nie ma pochodzenia indoeuropejskiego oraz pewnych odpowiedników w żadnym języku indoeuropejskim. |
|
Jędrzej — imię męskie pochodzenia greckiego, wariant imienia Andrzej, którego pierwsze poświadczenie pochodzi z 1390 roku. Świadomość pochodzenia Jędrzeja od Andrzeja utrzymała się i Jędrek, zwłaszcza w niektórych regionach, funkcjonuje jako spieszczenie imienia Andrzej. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Mania, Maniusia, Maniuta, Mańcia, Mańka, Mara, Marusia, Maruszka, Marutka, Maryjka, Marylka, Marynia, Marysia, Marysieńka, Maryś, Maryśka |
Maria - imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego מרים Miriam, które oznacza "być pięknym lub wspaniałym". To imię otrzymują także mężczyźni, np. José Maria Escriva de Balaguer, Maksymilian Maria Kolbe, Jan Maria Rokita, Jean-Marie Le Pen, Stanisław Maria Ratajczak. Imię Maria dodają do swoich imion kapłani kościoła mariawickiego. Obecnie jest to drugie co do popularności (po Annie) imię w Polsce, noszone przez ponad 750 tys. osób. |
| Stefan - imię męskie pochodzenia greckiego (Στέφανος, Stefanos). Wywodzi się od słowa oznaczającego "znak zwycięstwa". Starogreckie słowo Στέφανος oznacza wieniec. Pierwotnym polskim odpowiednikiem było imię Szczepan. |