Imieniny obchodzą: Anna, Bonawentura, Brunon, Daniel, Dawid, Egon, Henryk, Ignacy, Jakub, Jakubina, Lubomysł, Niecisław, Olimpia, Pia, Roksana, Włodzimierz
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Andzia, Aneczka, Ania, Anka, Anula, Anulka, Anusia, Hanna |
|
Anna, Hanna (hebr. חַנָּה hannāh — "łaska") — imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako "pełna wdzięku, łaski". W Polsce imię to występuje od 1229 roku w formie Anna oraz od 1311 roku w formie Hanna, ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania, Haniła(?), Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka. Nagłosowe h— można wyjaśnić jako przydech przed samogłoską znajdującą się na początku imienia lub jako wyraz wpływów niemieckich. Forma Hanna, jakkolwiek stała się imieniem nadawanym samodzielnie, w dalszym ciągu wraz z pochodnymi formami — również w czasach współczesnych — występuje jako spieszczenie imienia Anna. Inne formy pochodne: Anita, Aneta, Anika. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Bonawentura – imię męskie pochodzenia włoskiego. Wywodzi się od słów bona vantura oznaczającego "dobry los". Imię pierwszy raz użyte przez św. Bonawenturę, ucznia św. Franciszka z Asyżu. Ze względu na końcówkę a imię to czasami jest błędnie postrzegane jako imię żeńskie. Odpowiedniki w innych językach: |
|
Brunon - imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słowa brün oznaczającego "niedźwiedź" lub "brunatny". Forma Brunon powstała pod wpływem łacińskim. W Polsce imię Bruno zanotowano już w 1236 roku. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Danek, Daneczek, Danielek Danio, Dasz |
|
Daniel – imię męskie pochodzenia hebrajskiego. Nosił je biblijny prorok. Oznacza ono "Moim sędzią jest Bóg". Drugim znaczeniem tego imienia, gdyż jego hebrajski zapis może być różnie interpretowany, jest "Sędzia Boży" (analogicznie jak Gabriel – "Mąż Boży", ale i "Pokonany przez Boga"). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Dawidek, Widek |
|
Dawid (heb. דָּוִד) – imię męskie pochodzenia semickiego. Wywodzi się od hebrajskiego wieloznacznego słowa oznaczającego 1. ukochany (czytaj Dawid) lub 2. wujek (czytaj dod). |
|
Egon – imię męskie, alternatywna forma imienia Egbert. |
|
Henryk - imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "potężny", "możny" lub "bogaty". |
|
Ignacy — imię męskie o niepewnej do końca etymologii. Według najbardziej rozpowszechnionej teorii wywodzi się je od łacińskiego wyrazu ignis, oznaczającego "ogień". Zachodzi jednak również podobieństwo między tym imieniem, a nazwą łacińskiego rodu Egnacjuszów (Egnatii). Istnieją też hipotezy o etruskim pochodzeniu Ignacego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakub, Jakób, Jakob, Jakow, Jekub, Jokob, Jokub, Jakusz, Jakuszek, Jakubek, Jakubko, Kusz, Kuszęt, Kuba, Kubek, Jaksa |
Jakub – imię męskie. Wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "zesłany by karać nas za nasze grzechy" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Imię to było znane w Mezopotamii w brzmieniu Ja-ah-qu-ub-el i w Egipcie Ja'qob-hr. Łączy się też to imię z arabskim słowem "jakub" – nagórnik. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jakobina |
Jakubina - imię żeńskie pochodzenia biblijnego, odpowiednik męskiego imienia Jakub, które wywodzi się od hebrajskiego Jaaqob - "niech Bóg strzeże" (inne tłumaczenie: "ten, którego Bóg ochrania"). Istnieje również etymologia, tłumacząca iż pochodzi ono od rdzenia יכב oznaczającego piętę (według tradycji patriarcha Jakub urodził się trzymając za piętę swojego brata Ezawa). Istnieje również imię Żaklina, które stanowi fonetyczny zapis francuskiego odpowiednika Jakubiny (Jacqueline). |
|
Lubomysł — staropolskie imię męskie, zrekonstruowane na podstawie nazwy wsi Lubomyśle, złożone z członów Lubo- ("miły, luby, kochany") i -mysł ("myśleć"). |
|
Niecisław - imię męskie nienotowane w źródłach staropolskich, prawdopodobnie neologizm z początku XIX wieku. Złożone z członu "Nieci-" ("wzniecać, wzbudzać") oraz członu "-sław" ("sława"). Może oznaczać "tego, który wznieca sławę". |
|
Olimpia — imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "mieszkanka Olimpu". Najważniejszą patronką tego imienia jest św. Olimpia, wdowa (IV/V wiek). |
|
Pia - imię pochodzenia łacińskiego, żeński odpowiednik imienia Pius oraz Pio. |
|
Roksana (Raohszana) – imię żeńskie pochodzenia perskiego, które oznacza "jaśniejąca", "jutrzenka". |
|
Włodzimierz – słowiańskie imię męskie. Składa się ze słów Włodzi- – "panuje" i -mierz, które pochodzi z dawnego -mir – "pokój". Formą staropolską tego imienia jest zatem Włodzimir (analogicznie do Sławomir czy Krzesimir). |