Imieniny obchodzą: Arsacjusz, Czcibor, Emilia, Emilian, Izaak, Jonasz, Jozafat, Konrad, Krystyn, Marcin, Renat, Renata, Rufus, Witold
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Arsacjusz, Arzacjusz — imię męskie o skomplikowanej etymologii, zapośredniczone przez łacinę (tu: Arsacius) z greki (tu: Arsákios), dokąd zostało przejęte od Medów i Persów, gdzie było imieniem dynastii Arsacydów, której założycielem był Arsakes. Arsakes zaś i irań. Aršak, to staroperskie imię z elementem arša- — "mąż". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Czścibor, Ścibor, Czcibor, Cibor, Czesbor |
|
Czścibor, Ścibor, Czcibor, Cibor, Czesbor – staropolskie imię męskie. Znaczenie imienia: "walczący o cześć", "obrońca czci", lub "czczący walkę". Od członów "czci-(daw. czści-)" 'czcij', od czcić (daw. czścić, porównaj cześć) oraz "bor-" - od daw. "borzyć" 'walczyć' (porównaj 'borykać się'). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Emilcia, Emilka, Mila, Milcia, Milka |
|
Emilia- imię rzymskie pochodzenia etruskiego, ukształtowane w języku łacińskim. Pochodzi od nazwy rzymskiego rodu Emiliuszów i oznacza osobę gorliwą, pilną, żarliwą. "Aemulus" (emulus) po łacinie znaczy "zawodnik, rywal, konkurent", może też oznaczać kogoś, kto się gorliwie o coś stara. W Polsce znane od XV w. Popularność zyskało na przełomie XVIII i XIX w. Obecnie imię Emilia noszą 109 472 Polki (w 2001 r. – 115 552), a w rzadszej formie Emila – 777 (w 2001 r. – 759). |
|
Emilian – polskie imię męskie pochodzenia łacińskiego. |
|
Izaak (Jitzchak, Icaak) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od hebrajskiego słowa יצחק oznaczającego "śmiejący się". Nosił je patriarcha Izaak, starotestamentowy syn Abrahama, oraz kilku świętych katolickich. |
|
Jonasz – imię męskie pochodzenia biblijnego. Wywodzi się od rdzenia ינה oznaczającego gołębia. W mowie potocznej oznacza człowieka, który przynosi kłopoty innym, sam wychodząc z nich bez szwanku. Istnieje kilku świętych patronów tego imienia. Są też święci o imionach stanowiących zmodyfikowane (np. zlatynizowane) warianty tego imienia, jak np. św. Joniusz (fr. Yon), od którego to imienia pochodzi nazwa francuskiej miejscowości Saint-Yon. |
|
Jozafat – imię męskie pochodzenia semickiego, teoforyczne, hebr. יהושפט (Jehoszafat), oznaczające "Bóg osądził"; jego synonimem jest imię Abidan. W Polsce była w użyciu również forma Józefat lub Józafat, powstała przez pomieszanie Jozafata z Józefem. Do pewnej popularności tego imienia w Polsce przyczynił się św. Jozafat Kuncewicz, żyjący w XVII wieku, męczennik, działający na rzecz pojednania kościołów rzymskiego i greckiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Konio, Konradek |
|
Konrad - imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od staroniemieckiego słowa kuoni oznaczającego "odważny", "śmiały","silny" oraz staroniemieckiego rath oznaczającego "radę". Oznacza więc kogoś dającego dobre rady, dobrego doradcę. Imię rycerzy i książąt, przywędrowało do nas w średniowieczu z Niemiec. |
|
Krystyn — imię męskie wywodzące się z łaciny, a powstałe ze słowa Chrystus, do którego dodano przyrostek -inus, wskazujący na zależność lub pochodzenie. W dokumentach polskich poświadczone w XI wieku w formie łacińskiej, a od XII wieku w formie spolszczonej. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Marcinek, Marcisz |
Marcin – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słów "należący do Marsa". W średniowieczu zanotowano także, nadawane również i dziś, urobione od Marcina przy użyciu typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław imię Marcisław. Żeńskim odpowiednikiem tego imienia jest imię Marcina (Martyna). |
|
Renat (fr. René, łac. Renatus) – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "urodzony na nowo". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Rena, Renia, Renatka |
|
Renata – imię pochodzenia łacińskiego. Oznacza odrodzona. Męski odpowiednik tego imienia to imię Renat. |
|
Rufus – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "rudowłosy". Istnieli liczni święci o tym imieniu. |
|
Witold – imię męskie pochodzące od litewskiego Vytautas (vyti "gnać" + tauta "lud", co znaczy "władający ludem" lub "przewodzący ludowi"). Możliwe także, że jest to imię pochodzenia germańskiego (witu "las" + waltan "rządzić", co oznacza "rządzący lasem"). |