Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Ademar, Adalmer, Adalmar — męskie imię germańskie, notowane w Polsce od średniowiecza w formie Ademarus (1318). Pierwszy człon imienia, Adal– w różnych odmiankach oznacza "szlachetny ród", "ród szlachecki, stan szlachecki", natomiast -mar, pochodzi od stwniem. māri //-meraz — "sławny". Staropolskie zdrobnienia od imion z pierwszym członem Adal- to: Alesz, Alis, Alsz, Alszyk, Halsz, Oberek, Oberko, Apecko, Opac(z), Opac(z)ek, Opac(z)ko, Opecko, Owruta. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Dagna – imię żeńskie pochodzenia skandynawskiego. Spolszczona forma imienia Dagny wywodzącego się z połączenia słów dag "dzień" i ny "nowy". |
| Feliks (łac. felix - łaskawy, szczęśliwy) - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Jego żeński odpowiednik to Feliksa i Felicja. W innych językach na ogół w formie Felix. Dawniej popularne było także jego polskie "tłumaczenie" - Szczęsny. |
|
Hiacynt - imię męskie pochodzenia greckiego, żeńska forma to Hiacynta. Wywodzi się od imienia Hyakinthos, syna mitycznych Amyklasa i Diomede. Z jego krwi wyrosły kwiaty nazwane od jego imienia. Od tego imienia pochodzi łacińskie słowo hiacynthus - hiacynt, kwiat. Od tego zaś wywodzi się imię Hiacynt. Polskim odpowiednikiem jest imię Jacenty i Jacek. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Jacuś, Jacenty |
|
Jacek, Jacenty (gr. Hyakinthos – władca) – imię męskie greckiego pochodzenia. Według mitologii imię to nosił syn Amyklesa i Diomede. Zazdrosny Zefir skierował na niego dysk rzucony przez Apollina, którego Hiacynt był ulubieńcem. W miejscu zroszonym krwią zabitego Hiacynta wyrosły kwiaty, nazwane jego imieniem. Imię to nosili antyczni Grecy, Rzymianie, a później chrześcijanie. Do Polski trafiło w formie "Jacenty", zdrobniale "Jacek". W Polsce notowane od XII w. (św. Jacek Odrowąż), popularne imię od XVII w. do czasów obecnych. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz |
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Naczęsław, Nacsław, Nacław — staropolskie imię męskie, złożone z członów Naczę- ("zacząć") i -sław ("sława"). Być może oznaczało "tego, który zapoczątkowuje sławę". Notowane w formie Naczęsław od 1234 roku, a w formie Nac(s)ław — wcześniej, od 1228 roku. Możliwe staropolskie zdrobnienia: Nacz, Naczek, Naczęsz, Naczko, Naczyk. |
|
Prot — imię męskie pochodzenia greckiego. Powstało poprzez użycie w charakterze imienia gr. liczebnika prōtos - "pierwszy" lub skrócenie takich dwuczłonowych imion greckich, jak Protagoras, Protarchos, Protonikos, Protogenes. |