Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Nastazja |
|
Anastazja, Nastazja – żeński odpowiednik imienia Anastazy. Oznacza "zmartwychwstała, wskrzeszona". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Bartłomiej – imię męskie pochodzenia grecko-aramejskiego. Pochodzi od słów: Bar, co oznacza z aramejskiego syn i תַלְמַי (Talmai) - co jest imieniem męskim oznaczającym oracz lub (w zależności od interpretacji słowa jako wyrazu aramejskiego lub greckiego) "Ptolemeusz" ("Tolemaios = Tolmaj" czyli wojownik). Bartłomiej oznacza zatem syn Tolmaja czyli syn oracza lub syn wojownika. Jedno ze zdrobnień tego imienia - Bartosz - funkcjonuje obecnie jako osobne imię. |
|
Jozafat – imię męskie pochodzenia semickiego, teoforyczne, hebr. יהושפט (Jehoszafat), oznaczające "Bóg osądził"; jego synonimem jest imię Abidan. W Polsce była w użyciu również forma Józefat lub Józafat, powstała przez pomieszanie Jozafata z Józefem. Do pewnej popularności tego imienia w Polsce przyczynił się św. Jozafat Kuncewicz, żyjący w XVII wieku, męczennik, działający na rzecz pojednania kościołów rzymskiego i greckiego. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Mach, Maciek, Maciuś, Maćko |
|
Maciej – imię męskie, zgrecyzowana forma hebr. מתתיהו Matatjahu, oznaczające "dar od Boga", "dar Jahwe". Imię to nosił apostoł wybrany po samobójstwie Judasza. Do XVI wieku imiona Maciej i Mateusz nie były w języku polskim rozróżniane. W średniowieczu popularna była forma Maćko, która do dziś używana jest jako zdrobnienie. Maciej wciąż należy do bardzo popularnych imion, dziś nosi je 226 727 Polaków (w 2001 r. – 212 933). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Marcinek, Marcisz |
Marcin – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słów "należący do Marsa". W średniowieczu zanotowano także, nadawane również i dziś, urobione od Marcina przy użyciu typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław imię Marcisław. Żeńskim odpowiednikiem tego imienia jest imię Marcina (Martyna). |
|
Odo, Odon - imię męskie pochodzenia germańskiego. W języku starowysokoniemieckim zapisywano je jako Audo, Odo, Oddo, Oto, Otto, Hotto. Wywodzi się od germańskiego słowa *audha ("dziedzictwo, majątek"). Mogło być też skróceniem dawnych imion germańskich takich jak Audobercht, Audomar, Otmar, Otfried, Otokar. Popularne było w średniowieczu, nosiło je wielu cesarzy i książąt niemieckich z dynastii Ludolfingów. W polszczyźnie pojawiło się już u zarania jej dziejów, gdyż w 1000 roku ówczesny książę Bolesław nazwał tak swego syna. W najwcześniejszych zapiskach pojawiały się formy Otto i Oto, później także Hoto i Hotto. Znajdująca się także w użyciu wersja Otton, Odon powstała pod wpływem języka łacińskiego w wyniku odmiany fleksyjnej (analogicznie do np. Hugo, Hugon). |
|
Prot — imię męskie pochodzenia greckiego. Powstało poprzez użycie w charakterze imienia gr. liczebnika prōtos - "pierwszy" lub skrócenie takich dwuczłonowych imion greckich, jak Protagoras, Protarchos, Protonikos, Protogenes. |
|
Spycisław – imię męskie, złożone z członu Spyci- ("nadaremnie"), oraz członu -sław ("sława"), nieodnotowane w historycznych źródłach. |
| Teodor (gr. theos + dorón – bóg + dar, tj. "dar boży, darowany przez boga") – imię męskie pochodzenia greckiego. W Polsce nadawane co najmniej od XIII w., i zapisywane m.in. w formach: Tader, Chodor (wschsł.), Teodor, Todor, C(z)ader, C(z)eder. Odpowiednikiem znaczeniowym tego imienia wśród imion staropolskich jest Bożydar, Bogdan, Bohdan. Istnieje ponadto imię greckie złożone z tych samych członów w odwrotnej kolejności: Doroteusz (którego żeńskim odpowiednikiem jest Dorota). Hebrajskim odpowiednikiem znaczeniowym jest Matatjahu czyli Maciej. Rosyjskim odpowiednikiem jest Fiodor. |