Imieniny obchodzą: Benedykt, Cyprian, Kalina, Karina, Olga, Oliwer, Pelagia, Pius, Placyd, Sawin, Siepraw, Wyszesława, Zybert
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
| Benedykt - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa benedictus, oznaczającego "tego, o którym się dobrze mówi"; "tego, któremu się dobrze życzy". Używane od czasów Benedykta z Nursji, założyciela opactwa benedyktyńskiego na Monte Cassino. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Cyprianek, Cypek, Cypryś |
|
Cyprian – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "rodem z Cypru". |
|
Kalina - imię żeńskie, stanowiące najprawdopodobniej przekształcone na gruncie białoruskim imię Akwilina lub ogólniej na gruncie wschodniosłowiańskim imię Kalinik (w tym drugim przypadku imię Kalina funkcjonowało pierwotnie jako imię męskie). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Karyna |
|
Karina, Karyna – imię żeńskie, pochodz. prawdopodobnie z jęz. niemieckiego; forma zdrobniała od imienia Katarina (pol. Katarzyna). Inna hipoteza mówi, że wywodzi się od słowa cara, które po łacinie oznacza "kochana, droga" lub w galickim "przyjaciel". Jeszcze inna hipoteza mówi, że pochodzi od nazwy konstelacji kil, nazwanej w związku kilem statku Jazona. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Ola, Olgunia |
|
Olga – wschodniosłowiańskie imię żeńskie pochodzenia skandynawskiego, ze staronorweskiego heill "cieszący się pomyślnością" lub "szczęśliwy". Olga jest ruskim przekształceniem imienia Helga. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Oliwier, Oliwir, Olwir, Olwer |
|
Oliwer, Oliwier – imię męskie pochodzenia normandzkiego. Wywodzi się od zniekształconego słowa Alfihar oznaczającego "armia elfów". Z czasem wymowa imienia została zmieniona i zaczęto je wiązać z łacińskim oliva oznaczającym "drzewo oliwne". W średniowieczu przybierało ono w Polsce formy Oliwir, Olwir, Olwer. |
|
Pelagia - żeński odpowiednik imienia Pelagiusz. Pochodzi z języka greckiego od przymiotnika pelagios. |
|
Pius - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "pobożny", "cnotliwy". Jako przydomek imię to po raz pierwszy pojawiło się u cesarza rzymskiego Antonina Piusa (138-161). Imię Pius zostało przyjęte przez dwunastu papieży. |
|
Placyd – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od łacińskiego przydomka pochodzącego od wyrazu pospolitego placidus, oznaczającego "spokojny, dobrotliwy, łagodny". Notowane w Polsce co najmniej od 1691 roku. |
|
Sawin - imię męskie pochodzenia hebrajskiego, pochodzi od wyrazu saba - "zmiana, niewola, zajęcie". |
|
Siepraw — staropolskie imię męskie, złożone z członów Sie- (przypadek zależny od siego, sich - "w najbliższym czasie") i -praw ("prawdziwy, sprawiedliwy"). Znaczenie imienia: "ten, który będzie prawy". Istnieje też hipoteza, że Sie- w tym wypadku jest formą Wsze-; imię znaczyłoby wtedy "zawsze prawy". |
|
Wyszesława, Wysława - staropolskie imię żeńskie, złożone z dwóch członów: Wy(sze)- ("wyższa, ceniona ponad wszystko, stawiana ponad innymi") i -sława ("sława"). Może więc oznaczać "ceniąca sławę ponad wszystko". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Zybracht, Zybart, Zygbert, Zygisbert, Zyka, Zyc |
|
Zybert, Zybracht, Zybart, Zygbert, Zygisbert — męskie imię germańskie, notowane w Polsce po raz pierwszy w 1480 roku w formach Zybart i Zybert. Pierwszym członem imienia jest sig: stsas. sigi, stwniem. sigu — "zwiycięstwo" albo germ. sigis. Forma ściągnięta sī < sii powstała bardzo wcześnie na terenach zachodniofrankońskich na skutek zaniku międzywokalicznego -g-. Drugi człon imienia, -bert, wywodzi się z pnia bercht, pochodzącego od germ. berhta — "jasny". Forma -bert, pozbawiona śródgłosowego -h-, jest charakterystyczna dla nazw osobowych przekazywanych przez piśmiennictwo łacińskie, zaś forma -bart jest wynikiem obniżenia e > a. |