Imieniny obchodzą: Filip, Gemma, Herman, Hildebrand, Hildebranda, Jaromir, Leon, Leona, Marek, Stanisław
Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia: Filek, Filipek |
Filip – imię męskie pochodzenia greckiego oznaczające: lubiący konie lub przyjaciel koni (φίλος, philos = "miłujący" + ἱππος, hippos = koń). Nosił je Filip II Macedoński, ojciec Aleksandra Wielkiego. Żeńskie odpowiedniki tego imienia to Filipina, Filipa. Nazwiska pochodzące od Filipa: Filipowicz. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Gemma — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, oznaczające "kamień szlachetny, klejnot". Istnieją przynajmniej cztery święte katolickie o tym imieniu. |
|
Herman - imię męskie pochodzenia germańskiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "wojownik". Innym jego wariantem jest Armin. |
|
Hildebrand — męskie imię germańskie, złożone z członów hildiō (germ.). hilt(e)a (stwniem.) — "walka" i branda (germ.) — "ogień, głownia, żar", co przenoszono metaforycznie na "miecz" z powodu lśniącej głowni (śwrniem. brant — "głownia, błyszczący miecz"). Imię to notowano w Polsce od XIII wieku w formach Hildebrand, Hilbrand, Hillebrand, Hilwrand, Helbrand, Helibrand, Elbrend, Ilbrand oraz z możliwymi zdrobnieniami m.in. Helt, Hik, Hiko, Ik, Iko, Hiltosz, Hidek, Hidko, Jiko, Hyczka, Hyczko. |
|
Hildebranda — żeńskie imię germańskie, żeński odpowiednik notowanego w Polsce od XIII wieku imienia Hildebrand, złożonego z członów hildiō (germ.). hilt(e)a (stwniem.) — "walka" i branda (germ.) — "ogień, głownia, żar", co przenoszono metaforycznie na "miecz" z powodu lśniącej głowni (śwrniem. brant — "głownia, błyszczący miecz"). Możliwe staropolskie zdrobnienie to m.in. Hilla. |
|
Jaromir, Jaromiar, Jeromiar, Jeromier – imię męskie pochodzenia słowiańskiego. Składa się z członów Jaro ("surowy, ostry") i mir ("pokój"). |
| Leon — imię męskie pochodzenia grecko-łacińskiego. Imię to w starożytnej Grecji funkcjonowało jako zdrobnienie imion dwuczłonowych, zaczynających się lub kończących (jak Pantaleon) członem λεων (leon), który pochodzi albo od słowa oznaczającego po grecku "lud", albo "lew". Już od czasów starożytnych jednak powszechnie uważano to imię za oznaczające "lew". Imię to pojawiło się także u Rzymian, bądź jako zapożyczenie z Grecji, bądź niezależnie. |
| Leona — imię żeńskie; żeński odpowiednik imienia Leon, które w starożytnej Grecji funkcjonowało jako zdrobnienie imion dwuczłonowych, zaczynających się lub kończących (jak Pantaleon) członem λεων (leon), pochodzącym albo od słowa oznaczającego po grecku "lud", albo "lew". Już od czasów starożytnych jednak powszechnie uważano to imię za oznaczające "lew". Imię to pojawiło się także u Rzymian, bądź jako zapożyczenie z Grecji, bądź niezależnie. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Mareczek, Markusz, Maruś |
Marek — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do wąskiej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Tyberiusz, Aulus, Maniusz, Gajusz, Lucjusz, Publiusz, Tytus, Serwiusz), urobione z *Mart-ico-s od imienia boga Mars, Martis i oznaczające "należący do Marsa, związany z Marsem". W Polsce imię to jest notowane od XIII wieku, choć poza współczesnością nie było często spotykane, w formach Marek, Marko, Margusz, Markusz, Merkusz. Zapisana została także żeńska Marka (1263) — żeński odpowiednik imienia Marek lub zdrobnienie od imion żeńskich rozpoczynających się na Mar-, takich jak Margorzata (= Małgorzata) lub Maria — oraz Markusław, staropolskie imię utworzone od imienia Marek poprzez dodanie typowej dla imion słowiańskich cząstki -sław. |
| Stanisław, Stasław, Tasław – staropolskie imię męskie, złożone z członu Stani- ("stać, stać się, stanąć") oraz członu -sław ("sława"). Wywodzi się od słów oznaczających "stań się sławnym". Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób, a więc należało ono do najpopularniejszych w Polsce obok Więcesława i Sędziwuja. |