Imiona |
Daty imienin i patroni |
Znaczenie imion |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Agaton — imię męskie pochodzenia greckiego, męskie imię greckie wywodzące się od słowa agathé i oznaczający "dobry". Męski odpowiednik imienia Agata. Wśród patronów tego imienia — święci: Agaton, żołnierz (zm. w 250r.) i papież Agaton (zm. w 681r.). |
|
Inne formy i zdrobnienia: Googlik, Googluś, Googielek
|
|
Inne formy i zdrobnienia: Andzia, Aneczka, Ania, Anka, Anula, Anulka, Anusia, Hanna
|
|
Anna, Hanna (hebr. חַנָּה hannāh — "łaska") — imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako "pełna wdzięku, łaski". W Polsce imię to występuje od 1229 roku w formie Anna oraz od 1311 roku w formie Hanna, ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania, Haniła(?), Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka. Nagłosowe h— można wyjaśnić jako przydech przed samogłoską znajdującą się na początku imienia lub jako wyraz wpływów niemieckich. Forma Hanna, jakkolwiek stała się imieniem nadawanym samodzielnie, w dalszym ciągu wraz z pochodnymi formami — również w czasach współczesnych — występuje jako spieszczenie imienia Anna. Inne formy pochodne: Anita, Aneta, Anika. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Danka, Daniś, Danna, Danusia, Danuś, Danuśka, Danutana, Danute, Danutta, Danyta
|
|
Danuta – imię żeńskie prawdopodobnie pochodzenia litewskiego, od słowa "danutie" (będące połączeniem znaczeń niebo i córka) lub łacińskiego, od słowa "donata" (darowana przez Boga). Może również wywodzić się z południowosłowiańskich imion Dana, Danka, Danica. Oznacza dziecko darowane przez Boga. W Polsce to imię notuje się od XIV w. |
|
Inne formy i zdrobnienia: Dobek
|
|
Dobrosław — staropolskie imię męskie złożone z członów Dobro- ("dobry") i -sław ("sława"), oznaczające tego, który "cieszy się dobrą sławą". Najstarszy znany zapis tego imienia pochodzi z 1230 roku. Dobrosław występuje także w licznych innych językach słowiańskich, tj. w języku czeskim, bułgarskim, serbskim, chorwackim, słoweńskim i ruskim. Istniały także odpowiedniki znaczeniowe tego imienia w sanskrycie, np. imię jednostopniowe Su-śravas- ("miej/masz dobrą sławę") lub dwustopniowe, jak Pra + su-śruta ("bądź/jest bardzo dobrze sławny"); człon su- oznacza "dobrze, dobry". |
|
Inne formy i zdrobnienia: Janek, Janosik, Jasiek, Jasio, Jaś, Jaśko, Han, Hanek, Haniek, Hanisz, Hanus, Iwan, Iwasz, Jach, Janczy, Janek, Janiec, Janicek, Janik, Janisław, Jano, Janko, Jaszko, Janusz, Jasz
|
Jan (gr. Ἰωάννης od hebr. rdzenia יחב – łaska) – imię męskie pochodzenia biblijnego. Po hebrajsku יוחנן (Jochanan) oznacza "Bóg (Jahwe) jest łaskaw". Imię to nosił jeden z apostołów. Zostało przejęte najpierw do greki, a potem do łaciny. Rozpowszechniło się we wszystkich krajach chrześcijańskich. W polskich dokumentach zapisywano najpierw to imię w postaci Ioannes, Iohannes (1012-18), później także Jan (1161), Jon (1302), Johan (1320), Jen (1366), Johans (1385) oraz Joan (forma kresowa, 1432). Największą popularność zyskała forma Jan, od czasów średniowiecza będąca jednym z najczęściej nadawanych imion. W 2004 r. imię Jan nosiło 689 212 osób w Polsce (1. miejsce wśród imion męskich pod względem popularności; jedynie dwa imiona żeńskie - Anna i Maria - były liczniej nadawane). |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
|
Nikanor – imię męskie pochodzenia greckiego, zaczerpnięte z Biblii, z Księgi Machabejskiej. Nikanor był również jednym z pierwszych siedmiu diakonów. Imię to pochodzi od greckiego słowa nikao = "zwyciężam", czyli oznacza zwycięzca.[potrzebne źródło] |
|
Inne formy i zdrobnienia: Pawełek, Pawcio, Pawlik, Pawliś, Pawlusz, Pawlusza
|
Paweł — imię męskie pochodzenia łacińskiego, należące do niedużej grupy najstarszych imion rzymskich (imion właściwych, praenomen, por. Marek, Tyberiusz, Tytus). Paullus oznacza "mały", "drobny". Już w epoce klasycznej zaczął on także występować w funkcji przydomka (cognomen). Jest siódmym najpopularniejszym męskim imieniem w Polsce - nosi je 497940 osób (marzec 2009). Żeński odpowiednik to Paula. |
|
Inne formy i zdrobnienia:
|
Wilhelm - imię męskie pochodzenia germańskiego. W starogermańskim oznacza tego, "który udziela schronienia". |
Link do tej strony: